Ολυμπιακός 2011-2012: «Ήταν στο μυαλό κάτι μαγικό…»

Ας ξεκινήσουμε αντίστροφα…δηλαδή από το τέλος αυτής της ονειρικής σεζόν..Στις 11 του Μαΐου το τρομερό μας αουτσάιντερ κερδίζει σχετικά άνετα την Μπαρτσελόνα στον ημιτελικό του φάιναλ 4 της Πόλης και προκρίνεται στον τελικό της 13^ης Μαΐου με την πανίσχυρη ΤΣΣΚΑ, των Κιριλένκο, Κρίστιτς, Σισκάουσκας και Τεόντοσιτς. Τα υπόλοιπα, τα θυμόμαστε. 0.7 πριν τη λήξη και «Πρίντεζηηηηηηηης».

Μετά, οι τελικοί των αιωνίων της Α1 και «Σπανούληηηης». Αυτά ήταν: Πρωταθλητής Ευρώπης και Ελλάδας ξανά ο Ολυμπιακός μετά από 15 ολόκληρα χρόνια. Ο αυτοκράτορας της δεκαετίας του 90’ πάλι στο θρόνο του. Από τις 11 Μαΐου μέχρι και χτες, -2 Ιουνίου- ο Ολυμπιακός κέρδισε την Μπάρτσα, την ΤΣΣΚΑ και τον Παναθηναϊκό -3 φορές-. Όλα αυτά, μέσα σε 3 βδομάδες. Ωραίο ημερολόγιο θα γινόταν. Συμφωνείτε;

Ποιο παραμύθι, μπασκετικό ή και γενικά αθλητικό μπορεί να περιγράψει κάτι σαν το φετινό; ΚΑΝΕΝΑ. Γι’αυτό ακριβώς ο Βατούνιν στο τέλος της συγχαρητήριας επιστολής του έγραψε «ειλικρινά δικός σας..». Καλά καταλάβατε, ήρθε η ώρα του παιάνα και του ύμνου. Από όλους όσους δεν πιστέψαμε και λοιδορήσαμε την ομάδα από το καλοκαίρι. Με αυτόν τον τρόπο δε θα διεκδικήσουμε δάφνες, αλλά θα πούμε ένα μεγάλο μπράβο για το αποκλειστικά δικό τους κατόρθωμα και ένα συγνώμη.

Το χρονικό μιας παρολίγον καταστροφής..

Το περασμένο καλοκαίρι, ανάμεσα στις 4 με 10 Ιουνίου, ο μπασκετικός Ολυμπιακός παραλίγο να εξαφανιστεί. Οι σημερινοί μεγάλοι δικαιωμένοι, αδερφοί Αγγελόπουλοι, ανακοίνωσαν την με «βαριά καρδιά αποχώρησή τους», αναφέροντας σε σχετική ανακοίνωση τους λόγους που ήταν κυρίως για το πώς αντιμετωπίζονταν οι επενδύσεις τους και κυρίως το όραμά τους για τον Ολυμπιακό και ευρύτερα για το ελληνικό μπάσκετ.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού παρενέβη και έσωσε το τμήμα μπάσκετ δείχνοντας στην πιο υγιή οικογένεια που στηρίζει τον ελληνικό αθλητισμό, πως δεν πρέπει να φύγει. Μετά από αυτήν την ανακοίνωση, κάθε 3 μέρες στην κυριολεξία έφευγε και ένας παίκτης. Τεόντοσιτς, Μαυροκεφαλίδης, Μπουρούσης, Παπαλουκάς, Γκόρντον, Χάλπεριν, έδειξαν πως το μέλλον ερχόταν ζοφερό. Οι αντικαταστάσεις αυτών των παικτών ήταν για όλους μας, σχεδόν τρομακτικές. Ας είμαστε ειλικρινείς με αυτό που είδαμε. Κανείς μας δεν πίστεψε σε αυτήν την ομάδα από το καλοκαίρι και μη διεκδικούμε δάφνες για αγώνες που δεν στηρίξαμε.

Μόνο οι «300» με τα διαρκείας τους, οι πρόεδροι, ο μέγας Ίβκοβιτς και τα μεγάλα μωρά του το πίστεψαν. Το καλοκαίρι αυτό στα φίλαθλα, οπαδικά και μπασκετικά μας μάτια, φαινόταν σαν καλοκαίρι της κοιλάδας των δακρύων, όπου ο Ολυμπιακός, ξεκινούσε από την αρχή χωρίς να έχει πετύχει τους στόχους που είχε θέσει. Κάτι σαν πρόωρο και άδοξο κλείσιμο κύκλου. Χάινς, Άντιτς, Λούκας, Χάουαρντ, Μάντζαρης, Παπαδόπουλος, ήταν οι μεταγραφές που σαν επιλογές παικτών θα στήριζαν το ρόστερ της ερχόμενης –τότε- σεζόν. Σε ποιόν γέμιζαν το μάτι; Πάλι, σε κανέναν.

Οι στόχοι ήταν καλά κλεισμένοι στα αποδυτήρια...

Οι αρχικοί στόχοι της ομάδας, ήταν τόσο ασαφείς και γενικοί που θεωρήθηκαν κατώτεροι της μόνιμης και καταδικαστικής υποχρέωσης του Ολυμπιακού σε όλα τα τμήματα. Κατώτεροι στόχοι για να κάνει πρωταθλητισμό. Ο στόχος αρχικά ήταν να περάσουμε στους 16 της Ευρωλίγκας, για πρωτάθλημα δε, ούτε λόγος. Κάθε φορά που παίζαμε στο ΣΕΦ, ήταν τελικός. Περιμέναμε όλοι στη γωνία να καταδικάσουμε, να προτείνουμε τη διάλυση του μπασκετικού τμήματος κτλ.

Ο «έλεγχος προόδου» του σχολείου του Ντούντα όμως, ήταν θετικός. Σε δέκα ματς 6 νίκες και 4 ήττες και έχοντας το απόλυτο νικών στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός πέρασε ως δεύτερος στον όμιλο. Για το ελληνικό πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός, είχε μόνο μια ήττα από τον Παναθηναϊκό με 74-70 στο ΟΑΚΑ. Δεδομένων των συνθηκών, το πρώτο μισό της χρονιάς, θεωρήθηκε επιτυχημένο. Οι στόχοι της ομάδας βέβαια ήταν μεγάλοι, όπως χτες παραδέχτηκε ο στρατηγός μας Ντούσαν Ίβκοβιτς, απλά τους κράτησαν μυστικούς –και πολύ καλά έκαναν-

Στον όμιλο των 16 στην Ευρωλίγκα, κληρώθηκε -η αρχικά- ανίκητη ΤΣΣΚΑ, η ομολογουμένως πιο πλήρης ομάδα της Ευρώπης και οι δύο τούρκικες, Εφές και Γαλατά. Ψαρωμένοι όλοι που το φάιναλ 4 θα γινόταν στην Πόλη και έχοντας γνώση των ρόστερ των ομάδων, –τελικά κακή γνώση- η πρόκριση μέσα από τέτοιον όμιλο θεωρούνταν  εξ ορισμού αδύνατη από τους πιο πολλούς από μας. Από εδώ ξεκινούν τα «θεϊκά» σημάδια και οι κινήσεις που άνοιξαν το δρόμο για να μας κατεβάσουν όλους στο Πασαλιμάνι…

Οι καθοριστικές αλλαγές στο ρόστερ και το συνεχές μοντάρισμα..

Οι Κέιλιν Λούκας και Ματ Χάουαρντ, θεωρήθηκαν δικαίως, «λίγοι», ακόμη και γι’αυτόν τον redeem Ολυμπιακό. Στη θέση τους, οι σημερινοί «σχεδόν» σωτήρες μας. Τζόι Ντόρσι και Έισι Λο. Η πρώτη υπέρβαση έγινε όταν η ομάδα του Ντούντα κέρδισε την Εφές του Βούγιασιτς και του Σαβάνοβιτς στην Πόλη με 65-67, αφού πρώτα την είχε φιλοδωρήσει στο ΣΕΦ με 18 πόντους.

Η βαριά ήττα –η μοναδική σε όλη τη χρονιά- από την ΤΣΣΚΑ με διαφορά 32 πόντων, ήταν αδιάφορη καθώς ερχόταν και ο τελικός των τελικών μέχρι εκείνη τη στιγμή. Στο ΣΕΦ.. με τη Γαλατά, ο Ολυμπιακός ήθελε νίκη και διαφορά πάνω από 1 πόντο για να προκριθεί ως δεύτερος στα προημιτελικά. Κερδίσαμε εύκολα στο ΣΕΦ και η ομάδα πήγε στην 8άδα. Η ομάδα έκανε την πρώτη -για πολλούς τη δεύτερή- της υπέρβαση.

Οι Ντόρσι και Λο, προσαρμόστηκαν ταχύτατα στην ομάδα. Ο Πρίντεζης, όσο περνούσε ο καιρός, θυμίζει  παίκτη που γύρισε όχι από τη Μάλαγα, αλλά από τους Νάγκετς. Ο Παπανικολάου γίνεται ιδανικό τριάρι, ο Σλούκας πάικτης της τελευταίας στιγμής, ο Μάντζαρης πασπαρτού, ο Χάινς «κόμπο-σέντερ», ο Ντόρσει γίνεται το αγαπημένο πικ εν ρολ του Σπανούλη και ο Ολυμπιακός μετά το Γενάρη χτίζει διαφορές και κερδίζει μάτς χωρίς την αυτοθυσία του Kill Bill.

Όπως είχε πει και ο «σοφός»: «Τον Ιανουάριο η ομάδα θα είναι έτοιμη». Καλύτερα, όπως το έλεγε ο Πρίντεζης: «Αυτή η ομάδα δεν έχει ταβάνι». Στο μεταξύ, το ελληνικό πρωτάθλημα και οι εγγενείς αδυναμίες του όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα, δούλευε υπέρ του Ολυμπιακού, καθώς η ομάδα, είχε την ευκαιρία να παίζει επίσημα μάτς σε μορφή φιλικών.

Οι νίκες τόνωναν την αυτοπεποίθηση της ομάδας και το μοντάρισμα βελτιωνόταν παιχνίδι με το παιχνίδι. Η βελτίωση δεν ήταν μόνο ομαδική αλλά και ατομική. Όταν ήρθε ο Χάινς στον Ολυμπιακό δεν τον είχαμε δει να σουτάρει από μέση απόσταση. Τώρα όχι μόνο σουτάρει, αλλά 1/3 το έχει σίγουρα. Θυμηθείτε τον Άντιτς. Δεινόσαυρο τον ονομάζαμε, ντράιβ δεν έκανε, δεν ήξερε καν να ποστάρει. Δεν πηγαινε ούτε με πρόσωπο, ούτε με πλάτη. Τώρα τα κάνει.

Η εμφάνιση του «θέλω και μπορώ» στην πιο κρίσιμη καμπή της σεζόν..

Με τη Σιένα, αρχίζαμε όλοι σιγά σιγά να πιστεύουμε. Κακά τα ψέματα, εκεί αρχίσαμε να πιστεύουμε στην ομάδα και κάπου εκεί γεννήθηκαν και οι πρώτες απαιτήσεις..Ναι! Στον Ολυμπιακό της σεζόν 2011-2012, καλλιεργήθηκαν απαιτήσεις!

Η ομάδα διψούσε για διάκριση και διψούσε όλο και πιο πολύ όσο έβλεπε ότι μπορεί. Τα ριμπάουντ, τα πολλά εύστοχα τρίποντα, ήταν και οι στατιστικοί δείκτες που συνηγορούσαν στην ύπαρξη ενός winner’s instinct. Αυτή και αν ήταν υπέρβαση..Τα τρομερά παιδιά του Ντούντα γονάτισαν εντός και εκτός έδρας τη Σιένα, η οποία κόντεψε να χάσει με sweep.

Δεν ήταν μόνο το ότι η ομάδα πήγε στο φάιναλ 4, δεν ήταν το ότι η ομάδα κέρδιζε φαινομενικά καλύτερες –μάλλον ακριβότερες…- ομάδες από αυτήν, ήταν ότι δεν ήθελες να φύγεις από το ΣΕΦ. Έπαιζαν ωραίο μπάσκετ. Δε χόρταινες να τους βλέπεις να τρέχουν..Τα υπόλοιπα..τα ζήσαμε...

Η ιεραρχία πίσω από το όνειρο: Ο στρατηγός, ο αρχηγός, ο υπαρχηγός και οι “rookies” στρατιώτες..

Τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού, ήταν η αχίλλειος πτέρνα της ομάδας για αρκετά χρόνια. Οι ακριβοί παίκτες που ήρθαν στον Ολυμπιακό τα προηγούμενα χρόνια, ήθελαν είτε μια μπάλα μόνοι τους, ή και έναν προπονητή μόνοι τους. Όταν ο Ίβκοβιτς έχει δει τον Ντίβατς, τον Μποντίρογκα και τον Ντανίλοβιτς και τους έχει οδηγήσει σε τίτλους, ή όταν στα 65 του έκανε νέο παιδομάζωμα στην εθνική Σερβίας και την πήγε τελικό ευρωμπάσκετ και 4άδα μουντομπάσκετ, του είναι «δύσκολο» να ακούει ή να βλέπει το «εγώ είμαι και κανείς άλλος».

Που να πάρει ευχή, σε Ίβκοβιτς και Ομπράντοβιτς είσαι μαθητής! Αν θες να μαθαίνεις, κάθεσαι, αλλιώς, πας και παίρνεις εκατομμύρια σε ομάδες φούσκες και κάνεις και το κομμάτι σου! Πειθαρχία, εχεμύθεια, οικογενειακό κλίμα και αφοσίωση, ήταν οι δομές αυτού του Ολυμπιακού. Θυμάστε τον Ντούσαν πώς κοκκίνισε από θυμό στην αρχή της σεζόν όταν κάποιος τον ρώτησε γιατί δεν παίζει ο Σλούκας…

«Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτε και σε κανέναν. Είσαι ο καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη». Τάδε έφη Ντούντα στο Σπανούλη. Αποφόρτιση ήταν σίγουρα, αλλά δεν ήταν και λόγια του αέρα. Ποιός άλλος θα έμενε σε ομάδα με σχολιαρόπαιδα, όταν την προηγούμενη χρονιά του είπαν ότι έχουμε ένα πλάνο κορυφής; Ποιος θα καθόταν να φάει την καυτή πατάτα του «Ο Σπανούλης φταίει για όλα»; Μα ο Βασίλης Σπανούλης φυσικά! Είναι ο μόνος που αξίζει να λέγεται ηγέτης του μπασκετικού Ολυμπιακού μετά τον Μίλαν Τόμιτς. Κανείς άλλος. Στα μισά της σεζόν, μέχρι να ρολάρουν οι υπόλοιποι, ήταν πραγματικά ο «παιδονόμος» στο παρκέ.

Χωρίς τον Πρίντεζη βέβαια μπορεί να τον είχε πάρει από κάτω. Μακράν ο καλύτερος παίκτης του Ολυμπιακού φέτος –τηρουμένων των αναλογιών-. Καλοί οι αρχηγοί, καλοί οι υπαρχηγοί και οι στρατηγοί αλλά..χωρίς στρατιώτες δεν κερδίζεις ούτε μάχες, ούτε πολέμους. Χάινς, Παπανικολάου, Μάντζαρης, Άντιτς, Σλούκας, Πελεκάνος, Γλυνιαδάκης, Κατσίβελης, ήταν οι στρατιώτες του Ολυμπιακού, οι ρολίστες. Ο Παπανικολάου, αναμφίβολα θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο του super rookie. Αυτό δε μειώνει τους Σλούκα και Μάντζαρη που την ωριμότητα και την ολύμπια ψυχραιμία τους θα τη ζήλευε και ο Παπαλουκάς…δε νομίζετε;

Για αρχή..θα θέλαμε μια ελληνική ΠΟΠ 84..

Αυτά λοιπόν…και είμαστε πια πρωταθλητές..και Ευρώπης και Ελλάδας..Δεν πα να σφυρίχτηκαν 5 φάουλ από το 10’ της τελευταίας περιόδου μέχρι το 8:30’ της ίδιας; Είπαμε, αν έχεις ομάδα με χαρακτήρα, τους κερδίζεις όλους. Ο Ντούσαν, έδωσε το σύνθημα παραμονής λέγοντας: «Πέτυχε ένα νέο ξεκίνημα για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, δείξαμε το δρόμο» και «Είχα πει πριν περάσουμε στο φάιναλ 4 ότι αυτή η ομάδα πρέπει να μείνει καιρό μαζί..».

Από εδώ και πέρα, θα αντιμετωπίζουμε τον Ολυμπιακό με απαιτήσεις. Από του χρόνου, ξανά φαβορί. Κατά τη γνώμη μου ένας καλός ψηλός στη θέση Παπαδόπουλου και ένας στη θέση 3-4 και ο Ολυμπιακός μπορεί και του χρόνου να δείξει ότι πάει να φτιάξει μια δυναστεία back to the future…Ποιος δε λάτρεψε ΠΟΠ 84; Τι μπάτζετ είχε η ΠΟΠ 84; Δεν είναι ότι πήραμε πάλι σκίπτρα, δεν είναι ότι όλος ο κόσμος μιλάει για αυτά τα αξιαγάπητα «τσογλάνια» και τον παππού που τους δίδαξε τις πιο ωραίες ιστορίες.

Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτός ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει, όχι μόνο μια χρυσή σελίδα στην ευρωπαϊκή μπασκετική ιστορία –που ήδη το έκανε- αλλά να έχει δικό του, ξεχωριστό τόμο. And the best is yet to come.. Ζήτω ο Ολυμπιακός!