Εκείνοι που ακολούθησαν τη φετινή ομάδα του Ολυμπιακού, μάλλον ίδιοι με εκείνους που έλεγε ο Θέμης Χατζής στο gavros.gr, στην επέτειο από τα 10 χρόνια του Champions League, έρχονταν και παρακολουθούσαν τις προπονήσεις, πρέπει να αισθάνονται το ίδιο περήφανοι για τους παίκτες με το αν θα κατακτούσαν το πρωτάθλημα. Το πρόσφορο έδαφος της επιτυχίας, βέβαια, και της νίκης μπορεί να κάνει άπαντες επιπόλαιους και να τους βάλει στη θέση του επικριτή, παρ’ όλα αυτά η αλήθεια είναι ότι η ομάδα του Ολυμπιακού, πριν πέσουν τα… μπετά σε μία σεισμογενή περιοχή, δεν φαινόταν ότι μπορεί να πάει για τίτλο. Στην πραγματικότητα, δεν φαινόταν ότι θα πάει καν στους τελικούς.
Αλλά ο Θοδωρής Βλάχος και ο Δημήτρης Κραβαρίτης δούλεψαν και δούλεψαν και δούλεψαν. Και δούλεψαν ξανά. Και οι παίκτες δούλευαν. Χωρίς παράπονα. Μερικές φορές χωρίς συγκέντρωση. Με τον τραυματισμό του υπεραπαραίτητου, όπως αποδείχθηκε, και κλασάτου αμυντικού Βαγγέλη Δελακά, στο πρώτο μέρος της σεζόν.
Σε αυτά τα τρία μέρα της φετινής περιόδου, που την Κυριακή τελείωσε ένδοξα για τον Ολυμπιακό, με τους παίκτες να σέβονται και να ενθαρρύνουν, με τη γενναιότητά τους, την πεποίθηση ότι όντως πρόκειται για έναν διαφορετικό σύλλογο, η ομάδα είχε διαφορετικό κίνητρο. Στο πρώτο ο Ολυμπιακός δούλεψε για να δείξει ότι θα είναι ανταγωνιστικός. Στο δεύτερο για να θέσει τις βάσεις για να διεκδικήσει έναν τίτλο. Στο τρίτο για να κάνει την απόλυτη υπέρβαση, κατακτώντας το πρωτάθλημα.
Στον πέμπτο τελικό ο Ολυμπιακός ψυχορραγούσε, αλλά έμεινε ζωντανός: στην άμυνα ζούσαν και πέθαιναν οι παίκτες της ομάδας, στα δύο τρίλεπτα της παράτασης. Η ομάδα πόλο Ανδρών ήταν πραγματικά ξεχωριστή. Ίσως η νίκη, τελικά, να ήταν πέρα από κάθε λογική των… αθλητικών λογικών που ο Θοδωρής Βλάχος τόνισε ότι κατήργησαν οι παίκτες του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου