Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα που όλοι βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν και περιμένουν στη γωνία τον Ολυμπιακό δεν χρειάζεται καν να είναι… μισογεμάτο το ποτήρι για να στηθεί ο χορός της προπαγάνδας. Αρκεί το… 1/7. Γράφει ο Άκης Στρατόπουλος.
• Πολλά πράγματα για το ίδιο το χθεσινό 4-0 του Ολυμπιακού στην έδρα της ουραγού και κατά γενική ομολογία χειρότερης ομάδας του πρωταθλήματος δεν έχω να πω. Ή μάλλον έχω, αλλά πλέον δεν με ενδιαφέρει να τα πω. Αφού γύρω μου δεν βλέπω να υπάρχει και μεγάλη διάθεση για να μιλήσουμε για ποδόσφαιρο, ΟΚ, ας το αφήσουμε το ρημάδι. Ας μιλήσουμε για το αγαπημένο μας σπορ, λοιπόν, τη διαιτησία και την εύνοια του Ολυμπιακού.
• Μόνο που -με συγχωρείτε- εγώ δεν τους/σας κάνω τη χάρη να μιλήσω για… εμβαδά σώματος. Δεν πειράζει, ας είμαστε και κάφροι και κολλημένοι και με κόκκινα γυαλιά ορισμένοι. Από καλή ενημέρωση ο Έλληνας οπαδός έχει πήξει τα τελευταία χρόνια, οπότε ένας λιγότερος χωρίς… ποιότητα δεν θα πειράξει κανέναν. Να σπάμε τη μονοτονία ρε αδερφέ, όχι τίποτα άλλο…
• Από χθες, σε σάιτς, εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, έχει στηθεί ο γνωστός, πλέον, παραδοσιακός και συνηθισμένος αντι-Ολυμπιακός χορός. Με άρθρα καταπέλτες, με copy-paste της κακιάς ώρας, με παπαγαλισμούς που είναι πρόχειρα καταχωνιασμένοι στο πρώτο συρτάρι της «ενημέρωσης» και περιμένουν την ευκαιρία για να ξαναβγούν στο φως.
• Όποτε (νομίζουν ότι) ευνοείται ο Ολυμπιακός, αισθάνεσαι ότι ξαφνικά οι νόμοι του σύμπαντος παύουν να ισχύουν και όταν κάνεις κλικ για να ανοίξεις ένα σάιτ, ή βλέπεις μια εκπομπή, βρίσκεσαι ακαριαία στη Ζώνη του Λυκόφωτος. Και εκεί η μοναδική «πραγματικότητα» είναι αυτή που σε «ταΐζουν».
• Ναι, ΟΚ, σου λένε ότι «ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος, κέρδισε δίκαια κτλ» ΑΛΛΑ κάθε πρόταση που ακολουθεί αυτές τις επτά λέξεις, έχει μπροστά ένα ΑΛΛΑ και σαν σκοπό να την αναιρέσει και να σε κάνει, αγαπητέ αναγνώστη, να την ξεχάσεις μέσα στα επόμενα δευτερόλεπτα. Ο νικητής σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ένας και δεν έχει καμία σχέση με τελικό σκορ…
• Μέσα σε λίγες ώρες μετά το παιχνίδι, διαβάζεις ιστορικές αναλύσεις και αναδρομές, ξεχασμένα ρεκόρ για πέναλτι που δεν δόθηκαν, δηλώσεις, των δηλώσεων, ω δηλώσεις, θέματα, προφίλ, αφιερώματα, στατιστικά. Όταν δε όλα αυτά αμπαλάρονται με φρέσκια δόση αντικειμενικότητας, ο στόχος έχει επιτευχθεί: ο Ολυμπιακός είναι πάλι ο κακός της υπόθεσης.
• Όχι, προφανώς και δεν προκαλεί σε κανέναν έκπληξη αφού ως γνωστόν η προπαγάνδα ήταν πάντα το όπλο των ηττημένων. Το ότι το 90% των ΜΜΕ τάσσονται με την πρώτη ευκαιρία είτε απροκάλυπτα είτε συγκαλυμμένα -πλην όμως ευδιάκριτα- κατά του Θρύλου, δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το αντιληφθεί κανείς. Χρόνια κρατά η κολόνια, δεν θα αλλάξει κάτι το 2012.
• Φτάνω λοιπόν και στο χθεσινό «πέναλτι» που δεν δόθηκε. Απλή φάση επί της ουσίας: κάθετη κίνηση επιτιθέμενου με σκοπό να βγάλει σέντρα, κάθετη κίνηση αμυνόμενου με σκοπό να προλάβει τον αντίπαλο. Και οι δύο παίκτες τρέχουν προς την ίδια κατεύθυνση. Τη στιγμή λοιπόν που ο Κοντοές βγάζει τη σέντρα, ο Χολέβας βρίσκεται πάνω στην κίνηση, πάνω στο τρέξιμό του. Η μπάλα διανύει μια απόσταση 40 περίπου εκατοστών με ταχύτητα γύρω στα 80 χλμ/ώρα κατά μέσο όρο την ώρα που ζυγίζει 396-453 γραμμάρια. Δεν θα σας μπλέξω με Φυσική για τον χρόνο που χρειάζεται να διανύσει τη συγκεκριμένη απόσταση, αλλά το νόημα το πιάνετε. Η μπάλα βρίσκει χέρι και ο διαιτητής που βλέπει την φάση δείχνει «παίζεται». Προφανώς στημένος ε;
• Για αρχή, μπορούμε να πούμε ότι ο Χολέβας κακώς δεν έχει μάθει να σπριντάρει με τα χέρια στην τσέπη. Κάκιστα. Θα έπρεπε εκεί στου Ρέντη να τους προετοιμάζουν για… Παραολυμπιακούς, όχι για επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
• Το τονίζω: δεν είναι φάση που ο επιτιθέμενος είναι στατικός ή έρχεται με πρόσωπο προς τον αντίπαλο και αυτός έχει τον χρόνο να σκεφτεί τι θέλει να κάνει ή που πρέπει να βάλει τα χέρια του. Κλασικό παράδειγμα για αυτό είναι ο άλλος μπακ της ομάδας, ο Βασίλης Τοροσίδης. Αν τον προσέξετε πως αμύνεται σε αυτές τις φάσεις, θα δείτε ότι μονίμως βάζει τα χέρια πίσω από την πλάτη. Αυτό όμως στις περιπτώσεις που έχει τον χρόνο να αντιδράσει και να σκεφτεί. Εδώ μιλάμε για ένα σπριντ δύο παικτών πλάι πλάι. Και συνεχίζω.
• Κάποτε, στις αναλύσεις του Τύπου για τα πέναλτι γράφαμε για την περίφημη «πρόθεση» ούτως ώστε να φανούμε cool και να δείξουμε ότι ξέρουμε από κανονισμούς ποδοσφαίρου. Σήμερα, ο όρος έχει καταντήσει ντεμοντέ, κάτι σαν τις περμανάντ των 80s και ασχολούμαστε με το «εμβαδόν του σώματος» που μεγαλώνει λόγω των απλωμένων χεριών του αμυνόμενου. Αυτό είναι το νέο hot-stuff το talk of the town κτλ.
• Εγώ δεν θα σχολιάσω καν τη σημερινή δήλωση του Παναγιώτη Βαρούχα ότι «η φάση πριν έχει ξεκινήσει από οφσάιντ, αλλά μένουμε στην καίρια φάση, αυτή του πέναλτι». Όλοι θυμάστε τι έχει γίνει κατά καιρούς σε φάσεις-γκολ του Ολυμπιακού που ξεκίνησαν από ένα ανάποδο πλάγιο άουτ πριν από 2 λεπτά ή από ένα ανύπαρκτο φάουλ 70 μέτρα μακριά από το τέρμα. Δεν θα κάνω αυτά που κοροϊδεύω αν και ομολογώ ότι η πρώτη, λανθασμένη, παρόρμησή μου ήταν αυτή. Ας ασχοληθούμε λίγο πιο αναλυτικά λοιπόν με την ουσία της συγκεκριμένης φάσης, αφού αυτό γουστάρουμε, γουστάρουνε, γουστάρετε –διαλέξτε εσείς το πρόσωπο.
Και επειδή ο καθένας από χθες λέει το μακρύ του και το κοντό του θα πω και γω το μακρύ μου. Δικαίωμά μου δεν είναι;
Τι λέει ο κανονισμός
• Παραθέτω απόσπασμα (σ.σ. ελαφρώς μεγάλο αλλά αξίζει τον κόπο) παρμένο από το diaitisia.gr σχετικά με την παράβαση του χεριού (ΕΔΩ και το σχετικό λινκ):
«Η «πρόθεση» είναι το βασικό στοιχείο που πρέπει να εκτιμήσει ο Διαιτητής, προκειμένου να αποφασίσει αν θα σφυρίξει μια τέτοια παράβαση ή όχι. Όταν λέμε ότι ένας παίκτης έχει πρόθεση εννοούμε τη θέληση, τη διάθεση, την ενδόμυχη τάση να παίξει τη μπάλα με το χέρι. Μια κίνηση του χεριού προς τη μπάλα με νόημα, όπου όλα αυτά φαίνονται, εκπέμπονται μέσα από αυτή την ίδια τη κίνηση.
Πως όμως θα εκτιμηθεί αυτή η «πρόθεση» ώστε το σύνολο τέτοιων περιπτώσεων να απαντούν με την ίδια απόφαση; Αυτό είναι ένα ζήτημα δύσκολο. Μπροστά λοιπόν σ’ αυτή τη δυσκολία το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο,η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία ποδοσφαίρου θέτουν κάποιες προϋποθέσεις, κάτω από τις οποίες, πρέπει ο Διαιτητής χρησιμοποιώντας τις, να πάρει απόφαση στις περιπτώσεις παράβασης χεριού.
Εάν ο παίκτης παίζει την μπάλα με το χέρι με πρόθεση, είναι σημαντικό να λάβουμε υπόψη τα ακόλουθα σημεία:
• Το χέρι πήγε στην μπάλα ή η μπάλα στο χέρι;
• Τα χέρια ή οι βραχίονες του παίκτη είναι σε "φυσική" θέση;
• Ο παίκτης θέλει να "πιάσει περισσότερο χώρο" χρησιμοποιώντας τους βραχίονές του;
• Ο παίκτης προσπαθεί να αποφύγει να χτυπήσει η μπάλα το χέρι του;
• Η απόσταση που διήνυσε η μπάλα, πριν χτυπήσει το χέρι του παίκτη
• Ο παίκτης είναι ικανός να αποφύγει να χτυπήσει η μπάλα στο χέρι του;
• Ο παίκτης χρησιμοποιεί εσκεμμένα το χέρι ή τον βραχίονά του για να αγγίξει την μπάλα;
Οι διαιτητές πρέπει να λαμβάνουν υπόψη πιθανές πρόσθετες περιστάσεις και συνέπειες, π.χ. πού και πώς συνέβη η παράβαση (σταμάτησε μια επίθεση με προϋποθέσεις; εμπόδισε μια προφανή ευκαιρία για επίτευξη τέρματος;) και τότε πρέπει να τιμωρούν κατάλληλα, σύμφωνα με τους Κανόνες του Παιχνιδιού.
Κριτήρια που εξετάζονται
• Κινείται το χέρι προς τη μπάλα ή η μπάλα προς το χέρι;
• Βρίσκεται το χέρι ή ο βραχίονας του παίκτη σε "ΦΥΣΙΚΗ" ή σε "ΜΗ ΦΥΣΙΚΗ ΘΕΣΗ";
• Κάνει προσπάθεια ο παίκτης ν' αποφύγει τη μπάλα ν' έλθει σε επαφή με το χέρι του;
• Μήπως η μπάλα χτυπά στο χέρι του διανύοντας μικρή ή μεγάλη απόσταση;
• Μήπως ο παίκτης χρησιμοποιεί το χέρι ή το μπράτσο του για ν' αγγίξει ή να εμποδίσει, σκόπιμα, τη μπάλα;»
Συνοψίζω:
- η πρόθεση το βασικό στοιχείο που εκτιμά ο διαιτητής
- πρόθεση ίσον τάση του χεριού να κινηθεί προς τη μπάλα
- οι προϋποθέσεις που εξετάζει ο διαιτητής σχετικά με το αν υπάρχει πρόθεση:
1) χέρι στη μπάλα ή μπάλα στο χέρι;
2) χέρια οι βραχίονες σε φυσική θέση;
3) ο παίκτης θέλει να πιάσει περισσότερο χώρο;
4) ο παίκτης προσπαθεί να αποφύγει τη μπάλα;
5) ο παίκτης μπορεί να αποφύγει τη μπάλα;
5) απόσταση μπάλας-χεριού;
6) εσκεμμένη κίνηση χεριού;
7) προφανής ευκαιρία για επίτευξη τέρματος;
Σε σχέση με την φάση του Χολέβα, εγώ ο υποκειμενικός βλέπω τα εξής:
1) μπάλα στο χέρι και όχι το αντίθετο
2) αν η φυσική θέση των χεριών ενός παίκτη που τρέχει είναι π.χ. στις τσέπες, τότε όχι, αν όμως θεωρήσουμε ότι είναι ελαφρώς δύσκολο να τρέξεις και να μαρκάρεις με τα χέρια δεμένα με χειροπέδες, τότε ναι.
3) για την οικονομία της κουβέντας, έστω ότι ναι
4) όχι, γιατί δεν προλαβαίνει
5) όχι, γιατί δεν προλαβαίνει
6) όχι
7) όχι
• Από τις έξι προϋποθέσεις που οφείλει να εξετάσει ο διαιτητής για το αν υπάρχει πρόθεση σε ένα χέρι, στη χθεσινή φάση ας πούμε ότι καλύπτεται η μία στις επτά. Επαναλαμβάνω, μία στις επτά. Και δεν υπολογίζω καν το ότι ο ίδιος ο κανονισμός αφήνει ανοιχτή την ερμηνεία του στην κρίση του διαιτητή. Το αφήνω στην άκρη αυτό γιατί ως γνωστόν ο Σιδηρόπουλος ήθελε να ευνοήσει τον Ολυμπιακό. Ασχολούμαι απλά με το 1/7. Τα 1/7 του κανονισμού λοιπόν λέει ότι η φάση ήταν πέναλτι. Τα υπόλοιπα 6/7, αν και δεν είμαι άσος στα μαθηματικά, δια της ατόπου απαγωγής μάλλον λένε κάτι άλλο. Τι, πέφτετε από τα σύννεφα; Δεν το είπαν αυτό στον ΣΚΑΪ;
• Πολλά πράγματα για το ίδιο το χθεσινό 4-0 του Ολυμπιακού στην έδρα της ουραγού και κατά γενική ομολογία χειρότερης ομάδας του πρωταθλήματος δεν έχω να πω. Ή μάλλον έχω, αλλά πλέον δεν με ενδιαφέρει να τα πω. Αφού γύρω μου δεν βλέπω να υπάρχει και μεγάλη διάθεση για να μιλήσουμε για ποδόσφαιρο, ΟΚ, ας το αφήσουμε το ρημάδι. Ας μιλήσουμε για το αγαπημένο μας σπορ, λοιπόν, τη διαιτησία και την εύνοια του Ολυμπιακού.
• Μόνο που -με συγχωρείτε- εγώ δεν τους/σας κάνω τη χάρη να μιλήσω για… εμβαδά σώματος. Δεν πειράζει, ας είμαστε και κάφροι και κολλημένοι και με κόκκινα γυαλιά ορισμένοι. Από καλή ενημέρωση ο Έλληνας οπαδός έχει πήξει τα τελευταία χρόνια, οπότε ένας λιγότερος χωρίς… ποιότητα δεν θα πειράξει κανέναν. Να σπάμε τη μονοτονία ρε αδερφέ, όχι τίποτα άλλο…
• Από χθες, σε σάιτς, εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, έχει στηθεί ο γνωστός, πλέον, παραδοσιακός και συνηθισμένος αντι-Ολυμπιακός χορός. Με άρθρα καταπέλτες, με copy-paste της κακιάς ώρας, με παπαγαλισμούς που είναι πρόχειρα καταχωνιασμένοι στο πρώτο συρτάρι της «ενημέρωσης» και περιμένουν την ευκαιρία για να ξαναβγούν στο φως.
• Όποτε (νομίζουν ότι) ευνοείται ο Ολυμπιακός, αισθάνεσαι ότι ξαφνικά οι νόμοι του σύμπαντος παύουν να ισχύουν και όταν κάνεις κλικ για να ανοίξεις ένα σάιτ, ή βλέπεις μια εκπομπή, βρίσκεσαι ακαριαία στη Ζώνη του Λυκόφωτος. Και εκεί η μοναδική «πραγματικότητα» είναι αυτή που σε «ταΐζουν».
• Ναι, ΟΚ, σου λένε ότι «ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος, κέρδισε δίκαια κτλ» ΑΛΛΑ κάθε πρόταση που ακολουθεί αυτές τις επτά λέξεις, έχει μπροστά ένα ΑΛΛΑ και σαν σκοπό να την αναιρέσει και να σε κάνει, αγαπητέ αναγνώστη, να την ξεχάσεις μέσα στα επόμενα δευτερόλεπτα. Ο νικητής σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ένας και δεν έχει καμία σχέση με τελικό σκορ…
• Μέσα σε λίγες ώρες μετά το παιχνίδι, διαβάζεις ιστορικές αναλύσεις και αναδρομές, ξεχασμένα ρεκόρ για πέναλτι που δεν δόθηκαν, δηλώσεις, των δηλώσεων, ω δηλώσεις, θέματα, προφίλ, αφιερώματα, στατιστικά. Όταν δε όλα αυτά αμπαλάρονται με φρέσκια δόση αντικειμενικότητας, ο στόχος έχει επιτευχθεί: ο Ολυμπιακός είναι πάλι ο κακός της υπόθεσης.
• Όχι, προφανώς και δεν προκαλεί σε κανέναν έκπληξη αφού ως γνωστόν η προπαγάνδα ήταν πάντα το όπλο των ηττημένων. Το ότι το 90% των ΜΜΕ τάσσονται με την πρώτη ευκαιρία είτε απροκάλυπτα είτε συγκαλυμμένα -πλην όμως ευδιάκριτα- κατά του Θρύλου, δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το αντιληφθεί κανείς. Χρόνια κρατά η κολόνια, δεν θα αλλάξει κάτι το 2012.
• Φτάνω λοιπόν και στο χθεσινό «πέναλτι» που δεν δόθηκε. Απλή φάση επί της ουσίας: κάθετη κίνηση επιτιθέμενου με σκοπό να βγάλει σέντρα, κάθετη κίνηση αμυνόμενου με σκοπό να προλάβει τον αντίπαλο. Και οι δύο παίκτες τρέχουν προς την ίδια κατεύθυνση. Τη στιγμή λοιπόν που ο Κοντοές βγάζει τη σέντρα, ο Χολέβας βρίσκεται πάνω στην κίνηση, πάνω στο τρέξιμό του. Η μπάλα διανύει μια απόσταση 40 περίπου εκατοστών με ταχύτητα γύρω στα 80 χλμ/ώρα κατά μέσο όρο την ώρα που ζυγίζει 396-453 γραμμάρια. Δεν θα σας μπλέξω με Φυσική για τον χρόνο που χρειάζεται να διανύσει τη συγκεκριμένη απόσταση, αλλά το νόημα το πιάνετε. Η μπάλα βρίσκει χέρι και ο διαιτητής που βλέπει την φάση δείχνει «παίζεται». Προφανώς στημένος ε;
• Για αρχή, μπορούμε να πούμε ότι ο Χολέβας κακώς δεν έχει μάθει να σπριντάρει με τα χέρια στην τσέπη. Κάκιστα. Θα έπρεπε εκεί στου Ρέντη να τους προετοιμάζουν για… Παραολυμπιακούς, όχι για επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
• Το τονίζω: δεν είναι φάση που ο επιτιθέμενος είναι στατικός ή έρχεται με πρόσωπο προς τον αντίπαλο και αυτός έχει τον χρόνο να σκεφτεί τι θέλει να κάνει ή που πρέπει να βάλει τα χέρια του. Κλασικό παράδειγμα για αυτό είναι ο άλλος μπακ της ομάδας, ο Βασίλης Τοροσίδης. Αν τον προσέξετε πως αμύνεται σε αυτές τις φάσεις, θα δείτε ότι μονίμως βάζει τα χέρια πίσω από την πλάτη. Αυτό όμως στις περιπτώσεις που έχει τον χρόνο να αντιδράσει και να σκεφτεί. Εδώ μιλάμε για ένα σπριντ δύο παικτών πλάι πλάι. Και συνεχίζω.
• Κάποτε, στις αναλύσεις του Τύπου για τα πέναλτι γράφαμε για την περίφημη «πρόθεση» ούτως ώστε να φανούμε cool και να δείξουμε ότι ξέρουμε από κανονισμούς ποδοσφαίρου. Σήμερα, ο όρος έχει καταντήσει ντεμοντέ, κάτι σαν τις περμανάντ των 80s και ασχολούμαστε με το «εμβαδόν του σώματος» που μεγαλώνει λόγω των απλωμένων χεριών του αμυνόμενου. Αυτό είναι το νέο hot-stuff το talk of the town κτλ.
• Εγώ δεν θα σχολιάσω καν τη σημερινή δήλωση του Παναγιώτη Βαρούχα ότι «η φάση πριν έχει ξεκινήσει από οφσάιντ, αλλά μένουμε στην καίρια φάση, αυτή του πέναλτι». Όλοι θυμάστε τι έχει γίνει κατά καιρούς σε φάσεις-γκολ του Ολυμπιακού που ξεκίνησαν από ένα ανάποδο πλάγιο άουτ πριν από 2 λεπτά ή από ένα ανύπαρκτο φάουλ 70 μέτρα μακριά από το τέρμα. Δεν θα κάνω αυτά που κοροϊδεύω αν και ομολογώ ότι η πρώτη, λανθασμένη, παρόρμησή μου ήταν αυτή. Ας ασχοληθούμε λίγο πιο αναλυτικά λοιπόν με την ουσία της συγκεκριμένης φάσης, αφού αυτό γουστάρουμε, γουστάρουνε, γουστάρετε –διαλέξτε εσείς το πρόσωπο.
Και επειδή ο καθένας από χθες λέει το μακρύ του και το κοντό του θα πω και γω το μακρύ μου. Δικαίωμά μου δεν είναι;
Τι λέει ο κανονισμός
• Παραθέτω απόσπασμα (σ.σ. ελαφρώς μεγάλο αλλά αξίζει τον κόπο) παρμένο από το diaitisia.gr σχετικά με την παράβαση του χεριού (ΕΔΩ και το σχετικό λινκ):
«Η «πρόθεση» είναι το βασικό στοιχείο που πρέπει να εκτιμήσει ο Διαιτητής, προκειμένου να αποφασίσει αν θα σφυρίξει μια τέτοια παράβαση ή όχι. Όταν λέμε ότι ένας παίκτης έχει πρόθεση εννοούμε τη θέληση, τη διάθεση, την ενδόμυχη τάση να παίξει τη μπάλα με το χέρι. Μια κίνηση του χεριού προς τη μπάλα με νόημα, όπου όλα αυτά φαίνονται, εκπέμπονται μέσα από αυτή την ίδια τη κίνηση.
Πως όμως θα εκτιμηθεί αυτή η «πρόθεση» ώστε το σύνολο τέτοιων περιπτώσεων να απαντούν με την ίδια απόφαση; Αυτό είναι ένα ζήτημα δύσκολο. Μπροστά λοιπόν σ’ αυτή τη δυσκολία το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο,η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία ποδοσφαίρου θέτουν κάποιες προϋποθέσεις, κάτω από τις οποίες, πρέπει ο Διαιτητής χρησιμοποιώντας τις, να πάρει απόφαση στις περιπτώσεις παράβασης χεριού.
Εάν ο παίκτης παίζει την μπάλα με το χέρι με πρόθεση, είναι σημαντικό να λάβουμε υπόψη τα ακόλουθα σημεία:
• Το χέρι πήγε στην μπάλα ή η μπάλα στο χέρι;
• Τα χέρια ή οι βραχίονες του παίκτη είναι σε "φυσική" θέση;
• Ο παίκτης θέλει να "πιάσει περισσότερο χώρο" χρησιμοποιώντας τους βραχίονές του;
• Ο παίκτης προσπαθεί να αποφύγει να χτυπήσει η μπάλα το χέρι του;
• Η απόσταση που διήνυσε η μπάλα, πριν χτυπήσει το χέρι του παίκτη
• Ο παίκτης είναι ικανός να αποφύγει να χτυπήσει η μπάλα στο χέρι του;
• Ο παίκτης χρησιμοποιεί εσκεμμένα το χέρι ή τον βραχίονά του για να αγγίξει την μπάλα;
Οι διαιτητές πρέπει να λαμβάνουν υπόψη πιθανές πρόσθετες περιστάσεις και συνέπειες, π.χ. πού και πώς συνέβη η παράβαση (σταμάτησε μια επίθεση με προϋποθέσεις; εμπόδισε μια προφανή ευκαιρία για επίτευξη τέρματος;) και τότε πρέπει να τιμωρούν κατάλληλα, σύμφωνα με τους Κανόνες του Παιχνιδιού.
Κριτήρια που εξετάζονται
• Κινείται το χέρι προς τη μπάλα ή η μπάλα προς το χέρι;
• Βρίσκεται το χέρι ή ο βραχίονας του παίκτη σε "ΦΥΣΙΚΗ" ή σε "ΜΗ ΦΥΣΙΚΗ ΘΕΣΗ";
• Κάνει προσπάθεια ο παίκτης ν' αποφύγει τη μπάλα ν' έλθει σε επαφή με το χέρι του;
• Μήπως η μπάλα χτυπά στο χέρι του διανύοντας μικρή ή μεγάλη απόσταση;
• Μήπως ο παίκτης χρησιμοποιεί το χέρι ή το μπράτσο του για ν' αγγίξει ή να εμποδίσει, σκόπιμα, τη μπάλα;»
Συνοψίζω:
- η πρόθεση το βασικό στοιχείο που εκτιμά ο διαιτητής
- πρόθεση ίσον τάση του χεριού να κινηθεί προς τη μπάλα
- οι προϋποθέσεις που εξετάζει ο διαιτητής σχετικά με το αν υπάρχει πρόθεση:
1) χέρι στη μπάλα ή μπάλα στο χέρι;
2) χέρια οι βραχίονες σε φυσική θέση;
3) ο παίκτης θέλει να πιάσει περισσότερο χώρο;
4) ο παίκτης προσπαθεί να αποφύγει τη μπάλα;
5) ο παίκτης μπορεί να αποφύγει τη μπάλα;
5) απόσταση μπάλας-χεριού;
6) εσκεμμένη κίνηση χεριού;
7) προφανής ευκαιρία για επίτευξη τέρματος;
Σε σχέση με την φάση του Χολέβα, εγώ ο υποκειμενικός βλέπω τα εξής:
1) μπάλα στο χέρι και όχι το αντίθετο
2) αν η φυσική θέση των χεριών ενός παίκτη που τρέχει είναι π.χ. στις τσέπες, τότε όχι, αν όμως θεωρήσουμε ότι είναι ελαφρώς δύσκολο να τρέξεις και να μαρκάρεις με τα χέρια δεμένα με χειροπέδες, τότε ναι.
3) για την οικονομία της κουβέντας, έστω ότι ναι
4) όχι, γιατί δεν προλαβαίνει
5) όχι, γιατί δεν προλαβαίνει
6) όχι
7) όχι
• Από τις έξι προϋποθέσεις που οφείλει να εξετάσει ο διαιτητής για το αν υπάρχει πρόθεση σε ένα χέρι, στη χθεσινή φάση ας πούμε ότι καλύπτεται η μία στις επτά. Επαναλαμβάνω, μία στις επτά. Και δεν υπολογίζω καν το ότι ο ίδιος ο κανονισμός αφήνει ανοιχτή την ερμηνεία του στην κρίση του διαιτητή. Το αφήνω στην άκρη αυτό γιατί ως γνωστόν ο Σιδηρόπουλος ήθελε να ευνοήσει τον Ολυμπιακό. Ασχολούμαι απλά με το 1/7. Τα 1/7 του κανονισμού λοιπόν λέει ότι η φάση ήταν πέναλτι. Τα υπόλοιπα 6/7, αν και δεν είμαι άσος στα μαθηματικά, δια της ατόπου απαγωγής μάλλον λένε κάτι άλλο. Τι, πέφτετε από τα σύννεφα; Δεν το είπαν αυτό στον ΣΚΑΪ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου