Αυτά τα ρημάδια τα δίωρα

Παρακολούθησα τις ειδήσεις την επόμενη μέρα της πρόκρισης της εθνικής μας επί της Ρουμανίας. Όλοι οι δημοσιογράφοι που πήραν συνεντεύξεις από τους ποδοσφαιριστές τους ευχαριστούσαν, γιατί ,λέει, μας έκαναν να ξεχαστούμε για ένα δίωρο από τα προβλήματά μας. Προφανώς δεν εννοούσαν όλους τους Έλληνες αλλά μόνο τους αντιολυμπιακούς και προφανώς μιλούσαν κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια. Γιατί οι οπαδοί του Θρύλου , ως λάτρεις του ποδοσφαίρου και όχι καταστροφείς του, έχουμε καταφέρει μαζί με τη διοίκηση αυτά τα δίωρα να είναι πολύ περισσότερα. 
Η εθνική μας ομάδα έχει πλέον αποκτήσει μέταλλο και η πανάξια πρόκρισή της ανήκει σε όλους τους Έλληνες. Εμείς δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να οικειοποιηθούμε καμία νίκη και καμία επιτυχία της εθνικής, όπως σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν, όταν ο κορμός της ομάδας ήταν διαφορετικός, έκαναν τα τσιράκια του βάζελου σε κανάλια και εφημερίδες. Σχεδόν τα ίδια πρόσωπα βρίσκονται και τώρα στα μέσα και , εάν θυμάστε, στις δύο λέξεις που λέγανε για την εθνική η μία ήταν «παναθηναϊκός».  Μπορεί να μου διέφυγε αλλά τόσες μέρες τη λέξη «Ολυμπιακός» δεν την πήρε το αφτί μου. 
Ρε με την προπαγάνδα δεν πήγε μπροστά κανείς και όσο προσπαθείτε τεχνηέντως να αποκρύψετε τον βασικότερο συντελεστή αυτής της επιτυχίας του ελληνικού ποδοσφαίρου που δεν είναι άλλος από τον μεγαλύτερο αθλητικό οργανισμό της χώρας, τον Ολυμπιακό, τόσο θα παραμένετε στη μιζέρια σας, που πάει γάντι με αυτήν των εντολέων σας. Θυμάμαι τι λέγατε και τι γράφατε όταν ο Κόκκαλης είχε αποσυρθεί από το μπάσκετ και υπήρχαν μόνο οι Γιαννακόπουλοι «για να το κρατάνε ψηλά...» Μη νομίζετε, κανείς μας δεν ξεχνά τα εγκώμια στην οικογένεια  μετά τις επιτυχίες της μπασκετικής εθνικής και τα «που θα είχε πάει το άθλημα» , αν δεν ήταν οι κοντοί,  που «ματώνουν οικονομικά» χωρίς αντίπαλο. Τώρα τι έγινε ρε λαλίστατοι; Αν δεν ήταν ο Μαρινάκης και ο κόσμος του Θρύλου, πού θα είχε πάει το άθλημα; Ποιος έκανε αληθινές επενδύσεις την ώρα που εσείς επενδύατε στην καταστροφή του, μιας και μόνο αυτή θα κάλυπτε την ανικανότητα και πάνω απ’ όλα τη γύμνια σας; Ο Μανωλάς, ο Σιόβας, ο Χολέβας, ο Μανιάτης, ο Αβραάμ, ο Μήτρογλου θα έπαιζαν στην εθνική; Ακόμη κι αν έπαιζαν, θα το έκαναν εξ ίσου επιτυχημένα, εάν δεν είχαν την ψυχολογία του νικητή με την οποία έχουν μπολιαστεί στον Θρύλο; 
Πάντως όσο και να χαρήκατε εσείς οι «άλλοι» , οι περίεργοι, ποτέ δεν θα γευτείτε τη χαρά της νίκης , όπως τη γεύεται ένας Ολυμπιακός, γιατί πολύ απλά εσείς δεν έχετε προσπαθήσει και απ’ ό,τι βλέπω δεν το έχετε και σκοπό...