Μία φωτογραφία, όλη η ζωή μας!

Ο Παναγιώτης Γκαραγκάνης γράφει για τη μεγάλη πρόκριση του Ολυμπιακού στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης, για τέταρτη φορά στην ιστορία του στο Champions League, και προσπαθεί μέσα από μία φωτογραφία να εκφράσει τα συναισθήματά του, για την τεράστια νίκη επί της Άντερλεχτ με 3-1 στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης".

Λίγο μετά τις πέντε το πρωί άρχισα αυτό το κείμενο. Η καρδιά, νομίζω, είναι ξανά στη θέση της. Οι παλμοί ξεπέρασαν για πλάκα τους 100 την ώρα του αγώνα και ιδιαίτερα στα τελευταία λεπτά, λογικά τώρα θα έχουν πέσει σε διψήφιο νούμερο. Πώς να κοιμηθείς ύστερα από ένα τέτοιο βράδυ. Δεν είμαι μηχανή. Χαλάλι σου, Θρύλε... Ο Ολυμπιακός πέρασε στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Όχι, δεν λύθηκαν όλα μας τα προβλήματα. Αυτή η ομάδα, όμως, είναι ένας μόνιμος λόγος να χαμογελάμε και να αισθανόμαστε υπερήφανοι. Κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο, σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου της στήλης.

Τα είδαμε όλα σε αυτό το παιχνίδι. Το άγχος παραλίγο να μας λυγίσει, αλλά δεν τα κατάφερε το άτιμο. Δεν υπολόγιζα εξ αρχής τη βοήθεια της Παρί Σεν-Ζερμέν. Έχασε από την Μπενφίκα με 2-1 στη Λισαβόνα, αν και περίμενα ήττα με μεγαλύτερο σκορ. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν έχει χαριστεί τίποτα και κανείς στον Ολυμπιακό. Εδώ η αποκλεισμένη Άντερλεχτ έβγαλε τόσο πάθος, που δεν είχε βγάλει στα προηγούμενα της πέντε παιχνίδια. Και σε ένα ματς-ροντέο, λίγο έλειψε να κάνει τη ζημιά. Αποδόθηκε, όμως, δικαιοσύνη. Ο Ολυμπιακός άξιζε την πρόκριση από τον τρίτο όμιλο του φετινού Champions League και την πήρε. Με τη μαγκιά του, στηριζόμενος αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις. Έστω κι αν γεράσαμε πριν από την ώρα μας.

Χωρίς το σημείο αναφοράς του στην επίθεση, τον Κώστα Μήτρογλου.

Χωρίς τα πολύτιμα τρεξίματα του Γιάννη Μανιάτη.

Με τον 20άχρονο Μάικλ Ολαϊτάν στην κορυφή της επίθεσης. Με μία μόλις συμμετοχή στο φετινό Champions League πριν από το κρίσιμο αυτό παιχνίδι με τους Βέλγους, εκείνη στο ματς με την Άντερλεχτ στις Βρυξέλλες. Μαγκάκι ο Νιγηριανός, είναι μαχητής, τα δίνει όλα για την ομάδα. Το βάρος για να αντικαταστήσει επάξια τον τραυματία Μήτρογλου ήταν τεράστιο και τα πήγε περίφημα.

Με τον Μασάντο να επιλέγεται στο αρχικό σχήμα, σε αγώνα Champions League, για πρώτη φορά με την πρεμιέρα με την Παρί Σεν-Ζερμέν. Είχε έναν τραυματισμό ο Πορτογάλος και ανακόπηκε η ανοδική πορεία που είχε. Δεν είχε άσχημη απόδοση, κάθε άλλο, απλά "θυσιάστηκε" στο 53' για έναν πιο επιθετικό Ολυμπιακό, ο οποίος έπαιζε με ένα παίκτη περισσότερο, με το σκορ στο 1-1.

Όλοι μας περιμέναμε ένα μεγάλο παιχνίδι από τον Σαβιόλα και ο Χαβιέρ κρατούσε το καλύτερο για το φινάλε των ομίλων. Έβαλε δύο γκολ και εξιλεώθηκε στο 58' για το χαμένο πέναλτι στο 49'. Μα πάνω από όλα, επιτέλους βγήκε μπροστά! Κυνήγησε φάσεις, πίεσε, έκλεψε, πάσαρε, συνεργάστηκε με τους συμπαίκτες του. Ηγήθηκε! Δεν θέλω καν να σκέφτομαι σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος, τι συζήτηση θα γινόταν τώρα. Γιατί βγήκε στο 62'...

Αυτό το... θρίλερ που ζήσαμε τη νύχτα της Τρίτης, καλό θα είναι να μην το ξαναβιώσουμε σύντομα! Μέχρι και ο Πρότο, ο οποίος είχε τραυματιστεί στην προθέρμανση στο πρώτο ματς, βάλθηκε να μας σπάσει τα νεύρα. Έπιασε δύο πέναλτι, είχε άλλες δύο-τρεις πολύ καλές επεμβάσεις, μέχρι να αποβληθεί στην τελευταία φάση του αγώνα. Και τα τρία είναι πέναλτι 100%. Και οι τρεις αποβολές είναι σωστές 100%. Για την ιστορία, δεν δόθηκε κι ένα πέναλτι στο 2ο λεπτό, στο χέρι του Ενσακαλά, στο σουτ που επιχείρησε ο Κάμπελ. Επιτέλους ένας διαιτητής σεβάστηκε τον Ολυμπιακό και τον κόσμο του. Αφήστε τους "καναπεδάτους" στον πόνο, τη μιζέρια, την κακομοιριά τους. Ο Κάμπελ έκανε το καλύτερο παιχνίδι του στον Ολυμπιακό. Κι ας μην σκόραρε. Κι ας μην έδωσε ασίστ. Ο Ρομπέρτο έκλεισε τον όμιλο με μία ακόμα καθοριστική εμφάνιση. Η απόκρουσή του, στο τετ α τετ με τον Ζιλέ στο 72', είναι "όλο το ματς".

Και για να μην το ξεχάσω: να αρχίσει από τώρα έξτρα προπόνηση στα πέναλτι γιατί στις νοκ-άουτ φάσεις του Champions League θα έχουμε... θέμα! Δύο χαμένα πέναλτι στον ίδιο αγώνα, σε αυτό το επίπεδο, δεν επιτρέπεται. Επίσης, δεν επιτρέπεται να αντιδρά έτσι η ομάδα ύστερα από δικό της κερδισμένο κόρνερ στην επίθεση. Εντάξει, έκανε λάθος ο Σαλίνο στο ύψος της μεσαίας γραμμής, στη φάση της ισοφάρισης με τον Κλίεσταν, αλλά δεν γίνεται η Άντερλεχτ με τέσσερις πάσες να βγαίνει στην κόντρα επίθεση και να σκοράρει.

ΥΓ1: Για να σας προλάβω: δεν υπάρχει αναφορά στον Μίτσελ. Για τον προπονητή του Ολυμπιακού θα γράψω σύντομα ένα ξεχωριστό κείμενο. Το χρωστάω, άλλωστε, μετά τις τρεις σερί νίκες κόντρα σε Παναθηναϊκό, Μπενφίκα, ΠΑΟΚ. Δεν είναι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου. Είναι, όμως, ένας μάγκας άνθρωπος και μία τεράστια προσωπικότητα. Και για αυτό που έχει καταφέρει το τελευταίο δίμηνο, του βγάζω το καπέλο, υποκλίνομαι, τον χειροκροτώ.

ΥΓ2: Ρεβάνς και για το περιβόητο ματς με την Άντερλεχτ το 1974, με τον Ούγγρο διαιτητή Παλοτάι να αδικεί τον Ολυμπιακό στον επαναληπτικό της Πάτρας για το Κύπελλο Πρωταθλητριών, στερώντας μία επική ανατροπή. Εκδίκηση, έστω και 39 χρόνια μετά.

ΥΓ3: Υπήρξαν και κάποια κακώς κείμενα κατά τη διάρκεια του ματς. Όπως η ανεξέλεγκτη επιθετικότητα σε ορισμένα σημεία και η αναστάτωση σχετικά με το ποιος θα εκτελέσει τα πέναλτι. Αυτό που μετράει, όμως, τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι η πρόκριση.

Και για το τέλος...

Το φινάλε σε αυτό το άρθρο της χαράς συνοδεύεται με μία φωτογραφία. Δεν ήξερα με τι θα καταπιαστώ στον τίτλο, αλλά μόλις την αντίκρισα, ανατρίχιασα. Αυτό είναι το μεγαλείο του Ολυμπιακού. Ένας παίκτης, από τον οποίο όλοι περιμέναμε ένα μεγάλο ματς, να ξεσπάει σε λυγμούς. Είναι στιγμιότυπο μετά το 1-0 και το πρώτο προσωπικό τέρμα του Σαβιόλα στο ματς. Ένας επιθετικός που σήμερα κλείνει 32 χρόνια ζωής. Έτσι, τα έφερε η ζωή. Μία ημέρα πριν από τα 32α γενέθλιά του να πραγματοποιήσει την πιο καθοριστική εμφάνισή του με τον Ολυμπιακό.

Αυτός ο επιθετικός, με τις τεράστιες παραστάσεις (Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης, Εθνική Αργεντινής), σχεδόν να δακρύζει για τη φανέλα του μεγαλύτερου αθλητικού οργανισμού της χώρας. Προσέξτε σας παρακαλώ τη φωτογραφία και την έκφραση του Χαβιέρ. Με συγκίνησε ο παικταράς. Και ο Ανδρέας, όμως, δεν πάει πίσω. Ο Σάμαρης είναι Έλληνας και Ολυμπιακός. Ξέσπασε κι αυτός... Ο Σαβιόλα, όμως, είναι Αργεντινός. Και έχει μπολιαστεί ήδη με την ερυθρόλευκη ιδέα.

Αυτή η φωτογραφία αντικατοπτρίζει όλη τη ζωή μας!