Να παιχτεί η πρόκριση στο "θέατρο των ονείρων"!

Για να μη λέμε συνέχεια τα ίδια και κουράζουμε, εδώ που φτάσαμε, δεν υπάρχει εύκολος ή δύσκολος αντίπαλος. Ο Ολυμπιακός του Μίτσελ προκρίθηκε πανάξια στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Το ταξίδι συνεχίζεται και από εδώ και πέρα άπαντες στο ερυθρόλευκο στρατόπεδο πρέπει να το απολαύσουν ακόμα περισσότερο.

Εγώ είμαι ο πρώτος που πιστεύω στη νίκη είτε παίζουμε με τα Σούρμενα είτε με την καλύτερη ομάδα του κόσμου. Ο Ολυμπιακός, όμως, δεν είναι το φαβορί κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και με αυτήν τη λογική πρέπει να πορευτεί μέχρι να συναντηθούν οι δρόμοι τους. Όταν στη φάση των "16" βλέπουμε ζευγάρια Μάντσεστερ Σίτι-Μπαρτσελόνα και Άρσεναλ-Μπάγερν Μονάχου, η κλήρωση με την Πρωταθλήτρια Αγγλίας χαρακτηρίζεται... νορμάλ. Μπορούσε να είναι καλύτερη (π.χ. με Ντόρτμουντ ή Ατλέτικο Μαδρίτης), αλλά μπορούσε να είναι και χειρότερη (π.χ. με Μπάγερν Μονάχου ή Μπαρτσελόνα ή Ρεάλ Μαδρίτης).

Ξέχωρα από τη δυναμική του αντιπάλου, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τη δυσμενή παράδοση. Δεν έχουμε κερδίσει ποτέ τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε τέσσερα παιχνίδια και ποτέ στην Αγγλία, όπου μόνο οι Ριβάλντο, Φουστέρ και Μήτρογλου έχουν σκοράρει! Οι παραδόσεις είναι για να σπάνε. Άλλωστε, η ζωή είναι γεμάτη απρόβλεπτα γεγονότα. Και για όλα υπάρχει η πρώτη φορά. Επειδή έχω βρεθεί δύο φορές σε αγγλικά γήπεδα σε εκτός έδρας αγώνα του Ολυμπιακού (μία στην ήττα με 3-0 από την Τσέλσι και άλλη μία στην ήττα με 2-1 από την Άρσεναλ), συνήθως είναι... κατηφορικά. Είναι η ατμόσφαιρα στις εξέδρες που δίνουν ξεχωριστή ώθηση στη γηπεδούχο ομάδα, είναι η δυναμική των αγγλικών συλλόγων, η δεδομένη ποιότητά τους.

Επειδή ο πρώτος αγώνας θα διεξαχθεί σε περίπου δύο μήνες, δεν μπορούμε να αναλύσουμε και πολλά πράγματα στο αγωνιστικό κομμάτι. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπορεί να βρίσκεται στην 8η θέση και δέκα βαθμούς μακριά από την κορυφή στην Premier League, αλλά παραμένει η Πρωταθλήτρια Αγγλίας και η πιο επιτυχημένη αγγλική ομάδα την τελευταία εικοσαετία. Η αξία της δεν αμφισβητείται και κανείς δεν γνωρίζει πώς θα είναι οι δύο ομάδες στις 25 Φεβρουαρίου. Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον δεν είναι πια στο τιμόνι των "κόκκινων διαβόλων" και η εποχή του Ντέιβιντ Μόγιες δεν έχει αρχίσει ιδανικά. Η ψυχολογία της είναι "τραυματισμένη". Όπως έχουμε διαπιστώσει μέχρι στιγμής σε 16 αγώνες του αγγλικού Πρωταθλήματος, δεν προκαλεί πια το δέος και το φόβο που προκαλούσε στις υπόλοιπες ομάδες της χώρας, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια επί εποχής Φέργκιουσον. Τότε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έφτανε στο στόχο της. Ότι στο "θέατρο των ονείρων" έχει σκοράρει μόλις οκτώ φορές σε οκτώ εντός έδρας παιχνίδια της φετινής σεζόν, είναι ένα ενδεικτικό στοιχείο της μεταβατικής περιόδου την οποία βιώνει.

Ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος απέναντι στην ιστορία και τον κόσμο του να διεκδικήσει όσες πιθανότητες του αναλογούν. Να φέρει σε δύσκολη θέση τη μεγάλη του αντίπαλο και να την αναγκάσει να... φτύσει αίμα πάνω στο χορτάρι. Αυτή είναι και η μοναδική απαίτηση που έχω από την ομάδα, τους παίκτες, τον προπονητή. Να τα δώσουν όλα, να είναι αξιοπρεπείς, και να διεκδικήσουν κάθε πιθανό και απίθανο ενδεχόμενο. Κάθε ελπίδα... Το ζητούμενο για μένα και αυτό που θέλω, είναι να μην ηττηθούν στο πρώτο παιχνίδι οι ερυθρόλευκοι. Είτε με νίκη είτε με ισοπαλία, να ξεκαθαρίσει η υπόθεση πρόκριση στον επαναληπτικό της 19ης Μαρτίου. Δεν είμαστε "μικρή ομάδα" για να ελπίζουμε στο μηδέν στην άμυνα στο πρώτο ματς για να πάμε στη ρεβάνς και να παίξουμε πατριωτικά για να (ξανα)κρατήσουμε το μηδέν. Νίκη με οποιοδήποτε σκορ ή ισοπαλία με οποιοδήποτε αποτέλεσμα στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης", θα αφήσει ακέραιες τις ερυθρόλευκες ελπίδες πρόκρισης ενόψει του επαναληπτικού επί αγγλικού εδάφους. Ναι στο σεβασμό απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όχι στο φόβο... Και για πρώτη φορά η Πρωταθλήτρια Αγγλία θα κληθεί να αγωνιστεί στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης"! Αν πάνε όλα καλά στην πρώτη αναμέτρηση, τότε θα πάμε ένα όνειρο τρελό στο "θέατρο των ονείρων" για την απόλυτη υπέρβαση!

Και κάτι για το παιχνίδι του Ολυμπιακού με τον Άρη στη Θεσσαλονίκη. Μία ακόμα "σβηστή" νίκη κάνοντας τα απολύτως απαραίτητα (0-2 στο 27'), ισοφάριση του αήττητου ρεκόρ στα εκτός έδρας ματς από το μακρινό 1974, με τους Βλάντιμιρ Βάις και Αλεχάντρο Ντομίνγκες να ξεχωρίζουν. Ο Σλοβάκος εξτρέμ έχει δεχθεί άδικη κριτική το τελευταίο διάστημα. Ο ίδιος, άλλωστε, είχε παραδεχθεί πρόσφατα πως ένα προσωπικό πρόβλημα τον πήγε πίσω αγωνιστικά.

Αυτοί που τον "έκραζαν" για το χαμένο πέναλτι με την Άντερλεχτ και επειδή δεν "έσπασε" την μπάλα στα δεξιά, στο φινάλε εκεί που βγήκε μόνος του απέναντι στον Πρότο, τον αποθέωσαν για τη μία ασίστ και το ένα γκολ που σημείωσε στο "Κλεάνθης Βικελίδης". Τώρα, έγινε καλός ο Βάις, δηλαδή; Μπορεί αρκετές φορές να φαίνεται εκνευριστικός επειδή δεν συμμετέχει πολύ στην ανασταλτική λειτουργία της ομάδας ή κρατάει την μπάλα περισσότερο από όσο πρέπει, αλλά αυτός είναι ο Βλάντιμιρ με τα θετικά και αρνητικά του. Είναι ποδοσφαιριστής που κάνει τη διαφορά από τη μέση και μπροστά... Και κάθε μεγάλη ομάδα χρειάζεται και έναν απρόβλεπτο ποδοσφαιριστή στις τάξεις της. Και στην αναμέτρηση με την Άντερλεχτ και στο ματς με τον Άρη, ήταν αυτός που ταλαιπώρησε περισσότερο από τον καθένα την αντίπαλη άμυνα.

ΥΓ1: Δεν μπορώ να ακούω και να διαβάζω άλλο "είμαι Μπαρτσελόνα, είμαι Ρεάλ, είμαι Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, είμαι Λίβερπουλ, κτλ". Κι εγώ συμπαθώ από την Αγγλία τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά στα μεταξύ μας παιχνίδια θέλω να τη... συντρίψουμε! Απλά, κατανοητά, Ολυμπιακά.

ΥΓ2: Μακάρι με την Ντόρτμουντ να πέσουμε σε κάποια άλλη φάση του φετινού Champions League.