Αυτή είναι η... ηθική ανταμοιβή κύριε Σάντος.

Ο Παναγιώτης Γκαραγκάνης γράφει για την ασέβεια του Φερνάντο Σάντος προς τον Αβραάμ Παπαδόπουλο.

Το να καθίσουμε και να συζητήσουμε σοβαρά για τις επιλογές του Φερνάντο Σάντος, σε ό,τι αφορά τον καταρτισμό της τελικής 23άδας ενόψει του Μουντιάλ της Βραζιλίας, είναι χαμένος κόπος. Εδώ ο Πορτογάλος προπονητής είπε πως ο Παναθηναϊκός είναι το μέλλον της Εθνικής ομάδας, με επτά ξένους στην εντεκάδα του στο πρόσφατο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης". 

Στις 8 Ιουνίου 2012, στην πρεμιέρα του Euro κόντρα στην Πολωνία, ο Αβραάμ τραυματίστηκε για την Εθνική ομάδα της πατρίδας του. Έπαιζε για 17 ολόκληρα λεπτά με κομμένο χιαστό για την Εθνική ομάδα της πατρίδας του. Τραυματίστηκε σοβαρά για πρώτη φορά στην καριέρα του (στην καλύτερη φάση της), παίζοντας για την Εθνική ομάδα της πατρίδας του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν αθλητή από το να υπερασπίζεται το σύμβολο της πατρίδας του. Και ο Αβραάμ, σήμερα 19 Μαΐου 2014, "εισέπραξε" το "ευχαριστώ" από τη γαλανόλευκη και τον ομοσπονδιακό προπονητή της.

Εδώ και δύο χρόνια, ο Αβραάμ δίνει μεγάλο αγώνα για να επανέλθει στο αγωνιστικό επίπεδο που βρισκόταν μέχρι εκείνη την ημέρα. Δεν είναι ο παλιός Αβραάμ, αλλά προσπαθεί να επιστρέψει στα δικά του στάνταρ απόδοσης. Πέρυσι, ένα πρόβλημα στον αστράγαλο πήγε ακόμα πιο πίσω τον αρχηγό του Ολυμπιακού. Ένα πρόβλημα που επιδεινώθηκε τον Ιούνιο του 2013, στην Εθνική ομάδα. Δεν το έβαλε κάτω ο χαλκέντερος στόπερ και μέτρησε αρκετές συμμετοχές τη σεζόν που τελείωσε, 24 τον αριθμό (αλλά καμία ευρωπαϊκή).

Ο Φερνάντο Σάντος έχει τη δικαιολογία σχετικά με τον Δημήτρη Σιόβα, ο οποίος έκανε αγώνα δρόμου από τον Ιανουάριο για να ξεπεράσει τον τραυματισμό του, αλλά δεν είχε ούτε ένα ματς στα πόδια του στο φινάλε της σεζόν. Στην περίπτωση, όμως, του Αβραάμ φάνηκε η ασέβεια του Πορτογάλου προς τον διεθνή παίκτη. Αυτή είναι η... ηθική ανταμοιβή στον Αβραάμ, που είδε την καριέρα του να μένει στάσιμη για μία λανθασμένη εκτίμηση του ιατρικού επιτελείου της Εθνικής. Εννοείται πως δεν έπρεπε να κάνει χάρη ο Σάντος στον Αβραάμ. Αλλά όχι να τον καλεί τυπικά στην 30άδα και να τον κόβει από την αποστολή για τον 33άχρονο Μόρα, ο οποίος πριν από λίγους μήνες είχε προσβάλει δημόσια τον ομοσπονδιακό τεχνικό επειδή δεν τον κάλεσε σε ένα φιλικό παιχνίδι. Ο Αβραάμ είναι ακόμα 30 ετών και έχει πολλά να προσφέρει... Kαι στο Μουντιάλ, σαφώς και είχε θέση. Αν φτάσουμε και στο σημείο να αμφισβητήσουμε την αξία του Παπαδόπουλου, ο οποίος μέχρι το 2012 ήταν ο καλύτερος Έλληνας κεντρικός αμυντικός, τότε ο κύριος Σάντος έχει δίκιο... Και ηθικά και αγωνιστικά, ο Αβραάμ είχε θέση στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Είδε την καριέρα του να δοκιμάζεται σε μία τελική φάση ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (2012) και έπρεπε να τη δει να απογειώνεται ξανά σε μία τελική φάση ενός Μουντιάλ (2014).

Πώς παίρνονται οι αποφάσεις στην Εθνική, ένας Κατσουράνης και ένας Φύσσας ξέρουν. Πέντε παίκτες του ΠΑΟΚ στην 23άδα, λοιπόν. Ο Τζαβέλλας, τον οποίο και καλά θα "τελείωνε" ο Σάντος από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, θα ταξιδέψει κανονικά στη Βραζιλία. Αυτή είναι η επιβράβευση του "ήθους" που επέδειξαν οι ασπρόμαυροι στους φετινούς αγώνες με τον Ολυμπιακού. Συγγνώμη, αλλά αντιλαμβάνομαι διαφορετικά την έννοια της λέξης ήθος. Περιμένω, τέλος, καρτερικά μία αντίδραση από τον Γιάννη Μανιάτη. Ο εκ των αρχηγών της ομάδας του Πειραιά ακόμα δεν έχει πάρει θέση για το περιστατικό με τον Κατσουράνη στην Τούμπα. Επίσημα... Όσο κι αν ο Σάντος θεωρεί το επεισόδιο λήξαν, δεν γίνεται τόσο ο διεθνής μέσος όσο και ο Ολυμπιακός να αφήσουν να περάσει έτσι αυτό το συμβάν... Δεν θέλω να πιστέψω πως μία συμμετοχή σε ένα Μουντιάλ ξεπερνάει κάθε παρατράγουδο και ηθικό φραγμό.

Στο δρόμο που εμείς χαράξαμε...

Το φετινό Final-4 της Ευρωλίγκας ήταν περίεργο χωρίς την παρουσία του Ολυμπιακού. Οι ερυθρόλευκοι παρέδωσαν το στέμμα τους έπειτα από δύο αλησμόνητα χρόνια σε μία άξια ομάδα, που διαδέχθηκε τον Θρύλο, νικώντας τους ίδιους αντιπάλους σε ημιτελικό και τελικό. ΤΣΣΚΑ Μόσχας (σε όλο το Final-4) και Ρεάλ Μαδρίτης (στον τελικό) αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων.

Η Μακάμπι Τελ Αβίβ ακολούθησε το δρόμο που πρώτος έδειξε ο Ολυμπιακός σε ολόκληρη την μπασκετική Ευρώπη, διαψεύδοντας τα προγνωστικά και προτάσσοντας ό,τι ο Βασίλης Σπανούλης και η παρέα του τις δύο προηγούμενες σεζόν: καρδιά και "καρύδια". Επιμένω πως το πλεονέκτημα έδρας παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό το επίπεδο. Το σύνολο του Μπαρτζώκα "χτυπήθηκε" από διαδοχικούς τραυματισμούς στο Top-16 και έχασε τη συνοχή του, μαζί και το πλεονέκτημα έδρας στη νοκ-άουτ φάση. Και αξίζει να παλεύεις σε όλη τη διοργάνωση, με το τόσο ψυχοφθόρο σύστημα σε πρώτη φάση και Top-16, για το πλεονέκτημα έδρας στα προημιτελικά. Με τα "αν" δεν φτιάχνουμε πραγματικότητες και δεν θα αποδειχθεί ποτέ, αλλά είμαι σίγουρος πως ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε τη Ρεάλ τρεις φορές στο ΣΕΦ (το έκανε δύο, σε δύο ημέρες), όπως και οποιαδήποτε ομάδα της Ευρώπης.

Οι Μαδριλένοι πλήρωσαν το γεγονός πως διάλεξαν αντίπαλο στη φάση των "8". Έχασαν με κάτω από τα χέρια από το Ζαλγκίρις στο Κάουνας και τη γη κάτω από τα πόδια τους στον τελικό του Μιλάνου. Η υπεροψία και η αλαζονεία, συνήθως, τιμωρούνται... Και σε αντιπάθεια και σε Ευρωλίγκες. Η Ρεάλ έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη, αλλά με τη θεατρική σχολή που έχει δημιουργήσει ο Λάσο έβγαζε μία αρνητικότητα σε όσους δεν είναι οπαδοί της. Και από τη στιγμή που αποφάσισε να διαλέξει μόνη της την τύχη της για τον προημιτελικό γύρο, πιστοποίησε πως δεν αισθανόταν η ίδια αυτό που "έβλεπε" η πλειοψηφία του κόσμου: ότι είναι άτρωτη. Και  ο Ολυμπιακός το απέδειξε στην οκτάδα και η Μακάμπι στον τελικό. Και που 'σαι Γιάννη, "τα δείξατε" πάλι... Παρακολουθώντας ως ουδέτερος θεατής αυτό το Final-4, είδα πιο χαλαρά και τα τέσσερα παιχνίδια και τις τέσσερις ομάδες. Χωρίς, φυσικά, να υποστηρίζω κάποια εξ αυτών από τη στιγμή που δεν συμμετείχε ο Ολυμπιακός στο Final-4. Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, όσα χρήματα και να σπρώξει, έχει ψυχολογικά προβλήματα μετά την Πόλη. Και αυτά ξέρουμε όλοι ποιος της τα δημιούργησε!

Ας με συγχωρήσουν οι φίλαθλοι της Μακάμπι, που έχουν κάθε λόγο να χαίρονται για την τεράστια επικράτηση της ομάδας τους σε αυτό το Final-4, αλλά το Έπος του Ολυμπιακού στην Κωνσταντινούπολη είναι ένα και μοναδικό. Δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Την ώρα που οι ερυθρόλευκοι στο Λονδίνο έπαιξαν ολοκληρωτικό μπάσκετ, σε ημιτελικό και τελικό, κερδίζοντας κατά κράτους τους αντιπάλους τους. Δικαίωμά τους, όμως, στο Ισραήλ να χαίρονται με την ψυχωμένη εμφάνιση και την ευρωπαϊκή Κούπα της Μακάμπι. Αν και οι Ισραηλινοί στη 12άδα τους είναι ελάχιστοι, ενώ ο Θρύλος έσφυζε από ελληνική ψυχή. Ο Μπλατ πιστώνεται πως έφτιαξε ένα σύνολο, αποτελούμενο κυρίως από Αμερικανούς, γεμάτο ψυχή και προσήλωση στο στόχο, με συγκεκριμένο πλάνο προσέγγισης του αντιπάλου πάνω στο παρκέ. Κάιλ, πήρες λανθασμένη απόφαση το περασμένο καλοκαίρι, αλλά μπορείς να τη διορθώσεις. Δεν σου άξιζε αυτή η μεταχείριση όλη τη σεζόν από τον Μεσίνα, με αποκορύφωμα την πενιχρή συμμετοχή σου στο Final-4. Είχες αποδείξει ότι είσαι πρωταγωνιστής και όχι ο τελευταίος κομπάρσος. Στα δύσκολα ήσουν πάντα εκεί, δεν αποτελούσες τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Όσο για τον Μεσίνα; Απέτυχε παταγωδώς για δεύτερη σερί σεζόν με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η οποία για τρίτη σερί αγωνιστική χρονιά απογοητεύει οικτρά σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Φανταστείτε, μονάχα, ο προπονητής του Ολυμπιακού να είχε σε ημιτελικό Ευρωλίγκας έναν παίκτη 2.500.000 δολαρίων στον πάγκο (Πάργκο).

Η Μπαρσελόνα διαλύθηκε στον ημιτελικό από τη Ρεάλ με 38 πόντους, αλλά πού να βρουν κουράγιο οι Μαδριλένοι να κάνουν πλάκα στους Καταλανούς από εδώ και πέρα; Κάζο οι μεν, κάζο και οι δε... Δεν μου άρεσε στο μάτι μία αντίδραση του Κώστα Παπανικολάου στον ημιτελικό, όταν το αποτέλεσμα είχε κριθεί. Ο Έλληνας φόργουορντ από τα νεύρα του κλώτσησε μία πινακίδα με δύναμη. Σαφώς και η πίεση σε αυτό το επίπεδο είναι έντονη και τον καταλαβαίνω απόλυτα, καθώς οι παλμοί της καρδιάς χτυπούν κόκκινο, αλλά ο πρώην ερυθρόλευκος είναι 24 ετών και έχει κατακτήσει ήδη δύο φορές την Ευρωλίγκα στην καριέρα του. Παικταράδες και παικταράδες σε όλα τα ομαδικά σπορ ολοκλήρωσαν την αθλητική τους σταδιοδρομία χωρίς να πάρουν τίτλους και Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Πρέπει όλοι μας κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε τα επιτεύγματα του Ολυμπιακού σε Πόλη και Λονδίνο. Προς τιμήν του, ο Κώστας είπε πρόσφατα πως αποχώρησε κυρίως για οικονομικούς λόγους, καθώς το συμβόλαιο που του προσέφερε η Μπαρσελόνα ήταν τεράστιο. Κρατάμε πως όσο φορούσε την ερυθρόλευκη, την τίμησε και με το παραπάνω. Για αυτό θα είναι πάντα ευπρόσδεκτος. Για τη Ρεάλ, τι άλλο να γράψω... Μία ευχή μονάχα. Να είμαστε όλοι καλά και να ανταμώσουμε μαζί της τον επόμενο Μάιο, σε ένα παιχνίδι μία και έξω στη Μαδρίτη. Είναι και η "οικοδέσποινα" του Final-4 το 2015, για να μην ξεχνιόμαστε.

ΥΓ1: Έτσι είναι το μπάσκετ. Στον πέμπτο και καθοριστικό προημιτελικό με τη Ρεάλ, ο Γιούλ είχε 20 πόντους με 4/6 τρίποντα και ήταν ο πρώτος σκόρερ των Μαδριλένων. Στον τελικό με τη Μακάμπι, ο Ισπανός γκαρντ έμεινε άποντος με 0/6 τρίποντα.

ΥΓ2: Νορντίν Αμραμπάτ. Μαροκινός εξτρέμ (κυρίως παίζει στα αριστερά με ανάποδο πόδι), στα 27 του, από το πολύ πάνω ράφι. Έχει συμβόλαιο με τη Γαλατασαράι έως το καλοκαίρι του 2017, αλλά "έβγαλε" το δεύτερο μισό της σεζόν ως δανεικός στη Μάλαγα. Είναι μία περίπτωση που αξίζει να ασχοληθείς...

ΥΓ3: Σε συνέχεια παλαιότερου άρθρου, η Μπενφίκα έκανε το τρεμπλ στην Πορτογαλία (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Λιγκ Καπ), αλλά έχασε δεύτερο συνεχόμενο τελικό στο Europa League, μετρώντας πλέον 8/10 χαμένους ευρωπαϊκούς τελικούς. Και αυτόν με οδυνηρό τρόπο. Η επιτυχία του Ολυμπιακού να την... πετάξει έξω από τη συνέχεια του Champions League, εννοείται πως δεν "ξεγράφεται", όπως και η "κατάρα" του Γκούτμαν στους "αετούς" της Λισαβόνας...