Μια άποψη από τα βάθη της καρδιάς, από τα βάθη του "Κόκκινου Πλανήτη", για την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού. Το όνειρο του θρυλικού three-peat που έσβησε, αλλά και ο φετινός εφιάλτης για την σεζόν δίχως τρόπαιο.
Η σειρά με τη Ρεάλ αποτελεί πλέον παρελθόν και για τον πρωταθλητή Ευρώπης έφτασε η ώρα της αυτοκριτικής αλλά και (κυρίως) της ανασύνταξης ενόψει των playoffs της Α1.
Η αλήθεια είναι πως ο τρόπος με τον οποίο ήρθε ο αποκλεισμός από το Final 4 έχει αφήσει μια πικρή γεύση στο στόμα όλων εμάς που χρόνια τώρα στηρίξαμε αυτή την ομάδα- από την εποχή που προσπαθούσε χωρίς αποτέλεσμα να επιστρέψει στους τίτλους, μέχρι την περσινή κορύφωση με το back to back στο Λονδίνο.
Όχι γιατί θεωρούσαμε εύκολη υπόθεση το να φτάσει ο Ολυμπιακός μας σε ένα ιστορικό three-peat, ούτε γιατί θεωρήσαμε ποτέ δεδομένη μία ακόμα συμμετοχή σε Final 4 και άρα αποτυχία την απουσία μας από το Μιλάνο.
Στον αθλητισμό δεν παίζεις μόνος σου και η ήττα είναι μέσα στο πρόγραμμα- πόσο μάλλον σε αυτό το επίπεδο.
Η πικρία μας εδώ στον «Κόκκινο Πλανήτη» οφείλεται στο γεγονός ότι φέτος αποδείχθηκε πως ο Ολυμπιακός απέτυχε να επενδύσει στην προοπτική του three-peat. Κοινώς είτε συμβιβάστηκε με την ιδέα ότι δεν θα διεκδικήσει με μεγάλες πιθανότητες την ευκαιρία να γράψει ένα πραγματικό έπος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, είτε θεώρησε πως τα θαύματα δεν γίνονται μόνο μία φορά και πίστεψε πως το πείραμα του 2012 που βγήκε κατά τύχη (για να είμαστε ειλικρινείς) θα επαναλαμβανόταν και το 2014.
Πολλοί ίσως το έχουν ξεχάσει αλλά το καλοκαίρι του 2011 οι αδερφοί Αγγελόπουλοι «αηδιασμένοι» (αυτή τη λέξη ακριβώς χρησιμοποίησαν οι ίδιοι) με τα όσα είχαν συμβεί στους τελικούς της Α1 (βλέπε διαιτησία και επεισόδια) ανακοίνωσαν επίσημα την αποχώρηση τους από το Ελληνικό μπάσκετ.
Μέχρι τότε είχαν καταφέρει επενδύοντας- αρχικά μεγάλα και εν συνεχεία υπέρογκα ποσά- να βγάλουν τον Ολυμπιακό από την ανυποληψία (τον παρέλαβαν ενώ είχε τερματίσει δύο συνεχόμενες σεζόν 8στην Α1!) και να τον επαναφέρουν στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Από πλευράς τίτλων όμως είχαν να επιδείξουν μόνο δύο Κύπελλα Ελλάδας, μετρώντας από εκεί και πέρα 6/6 ήττες σε τελικούς Α1 από τον Παναθηναϊκό και δύο παρουσίες σε Final 4 σε αυτή την εξαετία.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, όντας πιο ψύχραιμοι και έχοντας συνειδητοποιήσει πως δεν υπήρχε διάδοχη κατάσταση στην ομάδα, οι αδερφοί Αγγελόπουλοι μετά και από τις παραινέσεις του κόσμου του Ολυμπιακού, των ΜΜΕ αλλά και του Βαγγέλη Μαρινάκη ανακάλεσαν την απόφασή τους και επέλεξαν να μην αφήσουν την ομάδα ακυβέρνητη αλλά να συνεχίσουν μειώνοντας σημαντικά το μπάτζετ.
Οι Παπαλουκάς (έληξε το συμβόλαιο του), Τεόντοσιτς (πουλήθηκε στην ΤΣΣΚΑ), Μπουρούσης (απομακρύνθηκε μετά τα όσα ακούστηκε να λέει για τους Αγγελόπουλους στον Μάκη Ψωμιάδη στην περίφημη ιστορία των υποκλοπών) , Μαυροκεφαλίδης, Γκόρντον, Νεστέροβιτς, Χάλπεριν και Νίλσεν αποχαιρέτησαν εκείνο το καλοκαίρι τους ερυθρόλευκους.
Ο Ίβκοβιτς υπέγραψε τρεις άσημους και φτηνούς Αμερικάνους. Τον Χάινς που προερχόταν από την Μπάμπεργκ και δύο κολεγιόπαιδα- τους Λούκας και Χάουαρντ (σήμερα παίζουν ο πρώτος στους Iowa Energy στο Development League του ΝΒΑ και ο δεύτερος στην Ουλμ που είναι 7 στη Γερμανία), πήρε τον Άντιτς που είχε κάνει καλό Ευρωμπάσκετ με τα Σκόπια, αγόρασε τον Μάντζαρη από το Περιστέρι και έφερε πίσω τον Σλούκα που ήταν δανεικός στον Άρη.
Ο Ολυμπιακός με αυτό το ρόστερ κατάφερε να περάσει με πολύ μεγάλη δυσκολία στο Top 16 (κοινώς παραλίγο να μην καταφέρει να τερματίσει στην πρώτη τετράδα σε έναν όμιλο με Φενερμπαχτσέ, Καντού, Μπιλμπάο, Λαμποράλ και Νανσί) και ήταν ξεκάθαρο πως δεν είχε τα φόντα για να προχωρήσει πιο μακριά στη διοργάνωση. Παρόλα αυτά, τον Ιανουάριο του 2012 όμως η φύση συνωμότησε ώστε να αλλάξει ο ρους της ιστορίας και να γραφτεί το όνομα της ομάδας μας με χρυσά γράμματα στο πάνθεον του ευρωπαϊκού μπάσκετ…
Ο Ίβκοβιτς απηυδισμένος έδιωξε τα φιλότιμα αλλά χαμηλών προδιαγραφών κολεγιόπαιδα και στη θέση τους έφερε τον Ντόρσι που είχε μόλις μείνει ελεύθερος από την Λαμποράλ και τον Λο, μετά από ένα σύντομο παζάρι με την Παρτίζαν που είχε αποκλειστεί από το Top 16 στην τελευταία αγωνιστική. Οι Σέρβοι έχασαν με 66-72 από το Μιλάνο μέσα στο Βελιγράδι και ενώ τους αρκούσε μία ήττα μέχρι 3 πόντους και ήταν μπροστά με 36-29 στο ημίχρονο (αν δεν είχαν αποκλειστεί τότε δεν θα είχαμε δει ποτέ τον Λο στα ερυθρόλευκα). Τη συνέχεια τη θυμόμαστε όλοι…
Έχοντας άγνοια κινδύνου η ομάδα έσπασε την έδρα της Σιένα στα προημιτελικά παίρνοντας ρεβάνς για τον αποκλεισμό της προηγούμενης χρονιάς, πήγε στο Final 4 ως το μεγάλο αουτσάιντερ και με την επική ανατροπή κόντρα στην ΤΣΣΚΑ στον τελικό έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης. Τα τρομερά μωρά του Ντούντα συνέχισαν με κεκτημένη ταχύτητα και στα playoffs όπου επικράτησαν του Παναθηναϊκού φέρνοντας στον Πειραιά το πρώτο πρωτάθλημα μετά το 1997 (τη χρονιά του triple crown- με Ίβκοβιτς και τότε στον πάγκο).
Το καλοκαίρι του 2012 παρά την αποχώρηση του Σέρβου τεχνικού, ο Ολυμπιακός συνέχισε από εκεί που είχε σταματήσει στην Πόλη. Διατήρησε ακέραιο τον κορμό της ομάδας που είχε οδηγήσει τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο στην κορυφή της Ευρώπης και ταυτόχρονα πρόσθεσε σε αυτόν έναν έμπειρο Έλληνα διεθνή, «κλέβοντας» τον Στράτο Περπέρογλου από τον Παναθηναϊκό. Το μεγάλο στοίχημα όμως της σεζόν λεγόταν Γιώργος Μπαρτζώκας. Ένας ανερχόμενος Έλληνας προπονητής (γνωστός για τα ερυθρόλευκα αισθήματά του) που είχε καταθέσει τα διαπιστευτήρια του σε Μαρούσι και Πανιώνιο και που καλείτο να αρπάξει την ευκαιρία και να διακριθεί στο υψηλότερο επίπεδο .
Παρά τη σημαντική αμφισβήτηση που δέχθηκε αρχικά, ο Μπαρτζώκας κέρδισε το στοίχημα με το παραπάνω και οδήγησε τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ευρώπης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με ένα πραγματικά εντυπωσιακό τρόπο. Για εμάς όμως το πιο ωραίο πράγμα στην περσινή ομάδα δεν ήταν ο τρόπος με τον οποίο ήρθε το ιστορικό back to back στο Λονδίνο αλλά η χημεία της. Ο χαρακτήρας της. Το ένας για όλους και όλοι για έναν mentality που πρέσβευε. Η καρδιά της. Το ότι σε κάθε ματς ήξερες πως ακόμα και στο -10 να είναι, θα το πάλευε στα ίσια. Το γεγονός πως παρουσιάστηκε άδεια στους τελικούς της Α1 δεν ήταν αρκετό για να μετριάσει τα όσα μας είχε προσφέρει. Ήταν μια ομάδα που αγαπήθηκε ίσως όσο καμία άλλη από τους φιλάθλους του Ολυμπιακού.
Και κάπου εκεί ξεκίνησαν τα δύσκολα...
Σπανούλης, Χάινς, Λο και Άντιτς ήταν οι τέσσερις παίκτες που τα συμβόλαια τους έληγαν. Τελικά κρατήσαμε τους 2 από τους 4, χάνοντας τον τον Άντιτς (για τον οποίον για κάποιο λόγο δεν δείξαμε ποτέ πραγματικό ενδιαφέρον) και τον Χάινς (ουσιαστικά επειδή αργήσαμε να τον ανανεώσουμε όταν μπορούσαμε). Και το λέμε αυτό για τον Χάινς γιατί ότι και αν συνέβη μετά το Final 4 και ακόμα και αν ο Κάιλ δεν ήταν ειλικρινής και είχε ήδη συμφωνήσει με την ΤΣΣΚΑ, νωρίτερα στη σεζόν δεν είχαμε φροντίσει να τον «κλειδώσουμε» (με πολύ λιγότερα χρήματα) όπως μπορούσαμε. Έναν παίκτη που είχε πάρει ελάχιστα και που είχε δώσει τόσα. Είχαμε προβλέψει τότε ότι από αυτή την εξέλιξη θα βγουν ζημιωμένοι τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο Χάινς (μακροπρόθεσμα) και μάλλον πέσαμε μέσα.
Σε κάθε περίπτωση όμως όταν κρατάς τον Σπανούλη (επειδή ήθελε και αυτός- όχι επειδή πλήρωσες παραπάνω από τον ανταγωνισμό) και έχεις (παρά το αρχικό σου λάθος) παλέψει για τον Χάινς, κανείς δεν μπορεί να σου πει τίποτα. Χάινς και Άντιτς ήταν μεν δύο παίκτες με τον δικό τους ρόλο στην ομάδα που έφτασε στο back to back, αλλά σίγουρα μπορούσαν να αντικατασταθούν με ικανοποιητικό τρόπο.
Στη συνέχεια όμως τα πράγματα άλλαξαν. Στους δύο προστέθηκε και τρίτος. Ο Κώστας Παπανικολάου. Με αγκαλιές, φιλιά και ένα βελούδινο διαζύγιο πωλήθηκε στην Μπαρτσελόνα…
Έχεις φτιάξει δηλαδή μια ομάδα με τέτοια χημεία, έχεις χάσει δύο (ξένους) και αντί να κοιτάξεις πως θα καλύψεις τα κενά, πουλάς για 1,5εκ. ευρώ τον πιο ταλαντούχο Έλληνα παίκτη σου. Τον ορισμό του energy forward. Έναν παίκτη με όχι απλά μεγάλο ταλέντο αλλά και με εξίσου μεγάλη καρδιά. Την «κόλα» της ομάδας.
Φυσικά είναι σεβαστό άνθρωποι όπως οι πρόεδροι μας που έχουν επενδύσει κάτι παραπάνω από μια περιουσία στην ομάδα να κάνουν αυτοί κουμάντο στα οικονομικά τους και δεν μπορεί να τους πει κανείς λέξη για αυτό. Αλλά θα ήταν ψέματα αν δεν παραδεχόμασταν πως στο σημείο αυτό καταλάβαμε πως το μέλλον δύσκολα θα επιφύλασσε μέρες όπως αυτές που ζήσαμε την περασμένη διετία.
Η μεταγραφή Παπανικολάου ήταν ουσιαστικά η αποδοχή ότι αποτελούμε μικρότερο μέγεθος από την Μπαρτσελόνα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ παρότι είμαστε back to back πρωταθλητές Ευρώπης. Ότι δεν θα τα δώσουμε όλα για να γράψουμε ιστορία με το three-peat. Ή πιο σωστά η πρώτη αποδοχή…
Γιατί έχοντας χάσει το βασικό μας τριάρι, τον παίκτη που σχεδόν μοιραζόταν με τον Πρίντεζη τον χρόνο στη θέση τέσσερα και τον καλύτερο μας σέντερ, θα περίμενε κανείς πως θα ενισχυθούμε τουλάχιστον σημαντικά στην frontline. Παρά όμως τα έσοδα από την πώληση Παπανικολάου, και το ποσό που είχε εξοικονομηθεί από το όχι του Χάινς (σύνολο κοντά στα 2,5εκ. ευρώ) κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ.
Ποιος αντικατέστησε τον Παπανικολάου; Ο Μος ή ο Ίνγκλις ήταν τα ονόματα που ακούστηκαν πιο έντονα. Χάσαμε τον έναν από την Αρμάνι και τον άλλο από τη Μακάμπι. Ομάδες με παρόμοια μπάτζετ με το δικό μας που δεν είχαν πουλήσει παίκτη σε αυτή τη θέση (όπως εμείς τον Παπανικολάου) ώστε να έχουν εισπράξει 1,5εκ. ευρώ. Στη θέση του πήραμε τον Λοτζέσκι. Έναν συμπαθέστατο παίκτη που όμως δεν είναι πρώτης γραμμής. Για αυτό και κοστίζει λιγότερα από 200.000 (κόστος σίγουρα value σε σχέση με την προσφορά του).
Ταυτόχρονα επενδύσαμε στον Παπαπέτρου. Μια πραγματικά εξαιρετική κίνηση που χρειάζεται όμως τον χρόνο της για να αποδώσει (ότι ισχύει δηλαδή και για τον Αγραβάνη). Μην ξεχνάμε πως ο Παπανικολάου χρειάστηκε δύο χρόνια για να ψηθεί στην ομάδα και ότι ο Σλούκας αναγκάστηκε να φύγει δανεικός δύο φορές ώστε να επιστρέψει έτοιμος.
Ποιοι ήρθαν στο 5; Οι Μπέγκιτς (παίκτης που τον άφησε η Ρεάλ στην οποία είχε μέσο όρο 5 πόντους και 4 ριμπάουντς), ο Σίμονς (Καβάλα, Εστουδιάντες, Μπρίντιζι) και ο Ντάνστον (από την Βαρέζε- μια περίπτωση παρόμοια με αυτή του Χάινς με μόνη διαφορά ότι δεν είχε καθόλου εμπειρία από Euroleague). Ούτε ένας πρωτοκλασάτος σέντερ δηλαδή τη στιγμή που η ομάδα θα μπορούσε με τα λεφτά του Παπανικολάου να χτυπήσει έναν παίκτη τύπου Ντέιβις (με την Χίμκι να έχει μείνει εκτός Ευρωλίγκας).
Στο δε 4 τον Άντιτς ήρθε να αντικαταστήσει ο Πέτγουεϊ, ένας παίκτης χωρίς καμία εμπειρία σε διεθνές επίπεδο αφού (μάλλον ορθά) οι απαιτήσεις του Μαυροκεφαλίδη κρίθηκαν παράλογες. Τελικά τις ικανοποίησεο Παναθηναϊκός, όμως τα λεφτά που δίναμε στον Λουκά δεν τα δώσαμε για να πάρουμε άλλο πάουερ φόργουορντ. Ο Πέτγουεϊ είναι ένας θεαματικός παίκτης αλλά σίγουρα όχι για να παίζει 20 λεπτά στον πρωταθλητής Ευρώπης. Το ότι είναι soft τεσσάρι μας στοίχησε αρκετά φέτος σε κρίσιμα παιχνίδια και έκανε την απώλεια του Άντιτς (που μάλλον υποτιμήθηκε αφού τα πάει μια χαρά στο ΝΒΑ!) πολύ αισθητή.
Τα λάθη που έγιναν στη συγκρότηση της frontline, ο Ολυμπιακός τα πλήρωσε φέτος ακριβά. Αρκεί να θυμηθεί κανείς παιχνίδια κλειδιά για να το διαπιστώσει όπως π.χ. τον ημιτελικό κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό όπου χάσαμε τα ριμπάουντς 42-27 ή την εντός έδρας ήττα από την Αρμάνι στην οποία ο Λαβάλ έπαιξε καθοριστικό ρόλο (ενώ ο ίδιος είχε κάνει πάρτι και στο 81-51 στο πρώτο παιχνίδι στο Μιλάνο). Το αποκορύφωμα ήταν το 5 παιχνίδι με τη Ρεάλ και τα σχεδόν 20 επιθετικά ριμπάουντς της ομάδας του Λάσο που αποτέλεσαν ταφόπλακα στα όνειρα μας για μια ακόμα παρουσία σε Final 4.
Εκτός του Ντάνστον που ήταν ο μόνος που το βελάκι της καριέρας του έδειχνε προς τα πάνω όταν αποκτήθηκε (και συνεχίζει να ανηφορίζει ακόμα) οι υπόλοιπες επιλογές αποδείχθηκαν αποτυχημένες με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην πορεία ο Σερμαντίνι και να αποκτηθεί (χωρίς να παίζει πάντως ακόμα ρόλο στην ομάδα) ο Καβαδάς. Όλα αυτά την ώρα που η Μπαρτσελόνα που μας πήρε τον Παπανικολάου έχει στη frontline της Τόμιτς, Ντόρσι, Λόρμπεκ και Λάμπε ενώ εμείς αναγκαζόμαστε στα κρίσιμα παιχνίδια να ξεζουμίζουμε για 30+ λεπτά τον Ντάνστον.
Αυτό που αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι οι ομάδες στο μπάσκετ (και στον αθλητισμό γενικότερα) κατά κανόνα φτιάχνονται το καλοκαίρι, όχι τον Γενάρη. Το θαύμα του 2012 δεν ήταν δυνατό να επαναληφθεί και φέτος. ..
Αποδυναμωμένη front line, μη αναπλήρωση του βασικού τριαριού… τι άλλο μας έλειπε; Ο τραυματισμός του Λο. Ενός παίκτη κλειδί αφού και εξαιρετικός είναι στην ατομική άμυνα σε περιφερειακούς σκόρερ και παίκτης που απελευθερώνει τον Σπανούλη στην επίθεση (πολύ περισσότερο από ότι οι Μάντζαρης και Σλούκας).
Και εκεί όμως βάλαμε και εμείς το χεράκι μας να γίνουν τα πράγματα χειρότερα. Δεν επενδύσαμε π.χ. στον Χάκετ που ήταν «φευγάτος» από την Σιένα (τελικά κατέληξε στη Μιλάνο) που μπορεί να μην παίζει την άμυνα του Λο αλλά θα βοηθούσε χωρίς αμφιβολία την ομάδα ή κάποιον άλλο παίκτη αλλά πήγαμε σε μια λύση τύπου Κόλινς- που μεταξύ μας χίλιες φορές να είχαμε δώσει αυτό τον αμυντικό ρόλο στον Κατσίβελη. Όχ ι, ο Κόλινς δεν είναι άσχετος όπως πολλοί βιάστηκαν να τον αποκαλέσουν (το έδειξε στα ματς με τη Ρεάλ στον λίγο χρόνο που πήρε) αλλά δεν είναι και Αμερικάνος για να παίζει στον πρωταθλητή Ευρώπης.
Βρεθήκαμε έτσι λοιπόν σε σχέση με πέρσι να είμαστε χειρότεροι στην περιφέρεια (λόγω Λο), χειρότεροι στο 3 (λόγω Παπανικολάου) και χειρότεροι στην frontline (λόγω των φθηνότερων και -πλην Ντάνστον- πολύ μέτριων αποκτημάτων μας). Και κάπως έτσι φτάσαμε σε αυτό τον αποκλεισμό με την πικρή γεύση που αναφέραμε στην αρχή.
- Πικρή γεύση όχι γιατί χάσαμε αλλά γιατί ήταν φανερό πως ασχέτως των όσων δήλωσαν οι Ισπανοί (δεν θα μπορούσαν εξάλλου να κάνουν και αλλιώς) η Ρεάλ μας διάλεξε χάνοντας από τη Ζαλγκίρις και έτσι δεν πέσαμε πάνω στην ΤΣΣΚΑ με την οποία θα είχαμε σίγουρα πολύ καλύτερες πιθανότητες.
- Πικρή γεύση γιατί επέλεξε να αποφύγει τον Παναθηναϊκό που δεν έχει πρώτο προπονητή και δεν μπορεί να βάλει τη μπάλα στο καλάθι, επειδή σεβάστηκε το γεγονός ότι θα μπορούσε να την βγάλει από το παιχνίδι της και όχι να δέχεται 47 πόντους μέσο όρο στο πρώτο ημίχρονο (48, 53 και 40 για την ακρίβεια) σε κάθε παιχνίδι στη Μαδρίτη.
- Πικρή γεύση γιατί βλέπαμε τα τρία εκτός έδρας παιχνίδια και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πραγματικά μέσα μας ότι στο τέλος θα είμαστε εμείς που θα κερδίσουμε (ενώ πέρσι το πιστεύαμε σε κάθε παιχνίδι).
- Πικρή γεύση γιατί φτάσαμε να είμαστε «ικανοποιημένοι» που πέσαμε με το κεφάλι ψηλά και κάναμε δυο νίκες (ενώ φτάσαμε μια ανάσα- ένα τρίποντο του Γιώργου Πρίντεζη για την ακρίβεια, από το 3-0). Γιατί; Επειδή ξέραμε ότι είχαμε απέναντί μας μια ανώτερη ομάδα (θα μας επιτρέψει εδώ ο πρόεδρος να διαφωνήσουμε με τον χαρακτηρισμό «συνοθύλευμα» που χρησιμοποίησε για τη Ρεάλ μετά τον αποκλεισμό μας στο 5 παιχνίδι). Δεν αρμόζουν όμως τέτοιες «ικανοποίησεις» στον Ολυμπιακό
- Πικρή γεύση γιατί η Ρεάλ παρά την ηχηρή σφαλιάρα που δέχθηκε από τον Θρύλο πέρσι στον τελικό του Λονδίνου, κράτησε όλο τον κορμό της και πρόσθεσε στον 5 τον Μπουρούση (την ώρα που εμείς υπογράφαμε τα «αποφάγια» της με το όνομα Μπέγκιτς) και πάει στο Final 4 του Μιλάνου για να διεκδικήσει τον τίτλο. Μπορεί να τα καταφέρει, μπορεί και όχι. Κανείς όμως δεν θα μπορεί να πει πως δεν επένδυσε σε μια δεύτερη συνεχόμενη παρουσία της στον τελικό. Ενώ εμείς, δεν επενδύσαμε…
Το καλό είναι ότι για του χρόνου οι βάσεις υπάρχουν και με το παραπάνω (Σπανούλης, Πρίντεζης, Περπέρογλου, Σλούκας, Μάντζαρης). Επιπλέον ο Ντάνστον έχει κερδίσει με το σπαθί του μια θέση στο ρόστερ της ομάδας και ο Λοτζέσκι μπορεί να προσφέρει αρκεί να αποτελεί εναλλακτική. Τέλος νέο ελληνικό αίμα με ταλέντο υπάρχει άφθονο στην ομάδα (Κατσίβελης, Καβαδάς, Παπαπέτρου, Αγραβάνης).
Ο Ολυμπιακός όμως είναι ξεκάθαρο πως χρειάζεται ενίσχυση σε τρεις θέσεις. Θέλει έναν καλό περιφερειακό (εκτός αν επιστρέψει δριμύτερος ο Λο μετά την επέμβαση στο γόνατο), ένα αξιόλογο (και όχι soft) 4αρι επιπέδου Euroleague που να συμπληρώνει καλύτερα τον Πρίντεζη και ένα βαρβάτο 5αρι. Μιλάμε πάντα για έτοιμους παίκτες με εμπειρία από Ευρωλίγκα που θα αποκτηθούν το καλοκαίρι. Όχι για πειράματα.
Βέβαια για να είμαστε σωστοί οφείλουμε να πούμε ότι αν λόγω κρίσης οι πρόεδροι που τόσα έχουν προσφέρει στην ομάδα δεν είναι διατεθειμένοι να κυνηγήσουν την επιστροφή στην κορυφή της Ευρώπης, κανείς δεν μπορεί να τους καταλογίσει το παραμικρό. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους και δεν μειώνει ούτε κατά το ελάχιστο την τεράστια προσφορά τους στο σύλλογο. Μην ξεχνάμε ότι η ομάδα μπαίνει μέσα μερικά εκατομμύρια κάθε χρόνο.
Ξεφύγαμε όμως. Γιατί η σεζόν δεν έχει τελειώσει ακόμα και είναι νωρίς για απολογισμούς και μεταγραφικούς σχεδιασμούς. Από την άλλη η αλήθεια είναι πως έχουμε ήδη χάσει τους 2 από τους 3 στόχους (Ευρωλίγκα, Κύπελλο) χωρίς να φτάσουμε καν σε τελικό ή σε Final 4. Και πως τώρα θα κληθούμε να σπάσουμε την έδρα του Παναθηναϊκού στους τελικούς της Α1 για να μην χάσουμε και τον τρίτο στόχο από μια ομάδα με προπονητή τον Αλβέρτη!
Οι προϋποθέσεις για μια ρεβάνς της περσινής ήττας στους τελικούς σίγουρα υπάρχουν όμως με τα προβλήματα στη frontline, το καθιερωμένο ζήτημα της διαιτησίας (το οποίο αποδεδειγμένα δεν έχουμε καταφέρει να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά σε διοικητικό επίπεδο) και ένα ρεκόρ 0-17(!!!) στο ΟΑΚΑ σε τελικούς play offs από το 2005 που η ομάδα γύρισε σελίδα, ποιος μπορεί με το χέρι στην καρδιά να πει πως δεν φοβάται ότι από το back to back μπορεί να βρεθούμε σύντομα στο 0/3; Δεν επιτρέπεται να συμβεί κάτι τέτοιο…
Ας κάνουμε λοιπόν όλοι (παίκτες, διοίκηση και κόσμος) στο βαθμό που μπορούμε ότι περνάει από το χέρι μας για να εξιλεωθούμε για τους περσινούς τελικούς. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει και η ιστορίας μας χρωστάει ένα πρωτάθλημα στο ΟΑΚΑ.
Οφείλουμε να στηρίξουμε αυτή την ομάδα με όλη μας τη δύναμη στα playoffs. Και να την χειροκροτήσουμε όποια και αν θα είναι η τελική έκβαση. Οι θρίαμβοι της Πόλης και του Λονδίνου δεν ξεχνιούνται εύκολα. Η διοίκηση και οι παίκτες έχουν προσφέρει πάρα πολλά στον Ολυμπιακό μας. Και το σημαντικότερο, μπορούν να προσφέρουν παρά πολλά ακόμα- για αυτό ίσως και η πικρία μας όταν βλέπουμε τη σεζόν να κινδυνεύει να τελειώσει τόσο άδοξα.
Αλλά δεν θα τελειώσει έτσι. Γιατί αυτή η ομάδα έχει καρδιά και είναι φτιαγμένη για να γράφει ιστορία. Θρύλε μπορείς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου