Ηδονή...

Όταν πας και αυτοκτονείς στη Γερμανία, όταν σου κάνει σερί 15-0 «σβηστά» η Μπάμπεργκ, με ποιο θράσος αλήθεια, θέλεις να κερδίσεις την ΤΣΣΚΑ; Από τη στιγμή μάλιστα που έχεις και τόσες απουσίες! Και υπάρχει και το άλλο: Οι Ρώσοι, είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί από τους εαυτούς τους καθ’ όλη την διάρκεια της σεζόν. Τι εννοώ; Θέλουν να βγαίνουν πρώτοι στις 30 αγωνιστικές. Πέρυσι ήρθαν δεύτεροι. Θέλουν να «σκουπίζουν» τον όγδοο (άντε τον έβδομο) με τον οποίο σμίγουν στα πλέι- οφ.

Με δυο λόγια, πληρώνουν και απαιτούν. Απαιτούν τα πάντα. Να ‘χουν και σφυρίγματα, να αποβάλλονται και οι αντίπαλοι με ανύπαρκτο πέμπτο φάουλ, να σουλατσάρει ο προπονητής τους για να γκρινιάζει, ε όλα αυτά μαζί. Το σερί τους στην κανονική διάρκεια απέναντι στην ομάδα του λιμανιού, ήταν 5-0, αλλά είπα και πιο πάνω, το χειρότερο που μπορεί να τύχει στην «αρκούδα», είναι να βρει τον Ολυμπιακό στο τέλος. Αυτή τη φορά τον βρήκε και πιο νωρίς.
Είναι μια από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία του Ολυμπιακού. Δε του χαρίζει κάτι. Όμως όσοι βρεθήκατε στο ΣΕΦ, καταλαβαίνετε τι εννοώ και μάλλον δεν θέλετε να το αναλύσω. Το ζήσατε. Να μη ξεχάσω, ότι ναι, αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός είχε έδρα, είχε ένα γήπεδο να κοχλάζει και τον κόσμο να παίζει μαζί του. Εγώ που τόσες φορές έχω γκρινιάξει, βγάζω το καπέλο στον κόσμο. Και επιτέλους «ξύπνησαν» και στην ΚΑΕ. Σεβάστηκαν τον κόσμο τους και όταν το γήπεδο ούρλιαζε, δεν άφησαν τα πάσης φύσεως χορευτικά και τραγουδάκια να χαλάσουν τη θερμή μπασκετική ατμόσφαιρα. Ήταν ένα μεγάλο μπασκετικό βράδυ. Ήταν ένα γήπεδο βγαλμένο από τη δεκαετία του ’90, αλλά και με ένα σύνολο που θυμήθηκε ξανά ποια είναι η «πολεμική μηχανή» της Ευρωλίγκας.

Ο Γιάνις όμως ίσιωσε στο δεύτερο μέρος. Ο Σπανούλης κράτησε την ομάδα στο διάστημα υπεροχής των Ρώσων, η πεντάδα που σας έγραψα πιο πάνω, «πήρε κεφάλι» στο ματς και μετά ανέλαβε ξανά ο Τζαμέλ Μακλίν. Όμως είχε διαφοροποιηθεί προς το καλύτερο πλέον και η άμυνα του Ολυμπιακού. Ο αγώνας πήγε στο τέλος. Θα ‘χαν κριθεί όλα νωρίτερα, αν ο Μακλίν προλάβαινε να δώσει τη μπάλα στους πέντε πόντους (έχασε βολές και μπήκε αντίπαλο τρίποντο). Τι να του πεις του Τζαμέλ όμως; Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι θα λιποθυμούσε. Πολύ νωρίς για συμπεράσματα, πολύ νωρίς για φανφάρες.
Πολύ νωρίς για τα πάντα. Αυτό που μένει είναι η υπερπροσπάθεια. Μένει το πάθος. Μένει ο κόσμος, μένει η καλή βαθμολογική θέση. Μένουν και όλα αυτά που συλλέξατε εσείς και τα κρατάτε για τους εαυτούς σας! Για την πάρτη σας… Θα ξαναχάσει ο Ολυμπιακός και θα γκρινιάξετε και πάλι. Είμαι σίγουρος 100%, δε θα κρατηθείτε. Αλλά να θυμάστε, ότι πάντα, για κάθε ποστάρισμα, ατάκα- δηλητήριο, γραπτή ή προφορική, αυτοί οι παίκτες θα ‘χουν έτοιμοι πάντα και μη απάντηση.
Ελάτε, πείτε μου τώρα, υπάρχει κάποιος που δε κατάλαβε ότι αυτή η ομάδα αξίζει σεβασμό, αγάπη και στήριξη; Ρε, δε σταματάνε να παλεύουν, δε σταματάνε να δίνουν τα πάντα. Θα κερδίσουν ξανά, θα χάσουν ξανά. Άλλοι θα ‘χαν λυγίσει, έχει δίκιο ο Σφαιρόπουλος. Να ‘στε σίγουροι πως δουλεύουν, να ‘στε σίγουροι ότι αξίζουν, όπου και να φτάσουν. Έχουν καρδιά και όταν τα πόδια λυγίζουν, όταν οι λύσεις του αντιπάλου είναι περισσότερες, οι χτύποι αυτής της καρδιάς, είναι τόσο δυνατοί που αρκούν για να κρατήσουν τα πόδια όρθια. Και στην τελική, ναι, σας ξενερώνουν, σας «χαλάνε» ορισμένες φορές, αλλά την ηδονή που σας προσφέρουν, δε θα τη βρείτε αλλού στον αθλητισμό. Διαφωνεί κανείς; Τα λέμε μετά την Έφες... Ύπουλο ματς.