Θέλει 12 Κόλινς.

Μια ψύχραιμη Ανάλυση.

  

Ότι και να γράψει κανείς για την ευκαιρία που έχασε ο Ολυμπιακός στον πρώτο τελικό είναι λίγο. Ξεκάθαρα η συγκεκριμένη ήττα πιστώνεται ως αποτυχία σε όλους, αλλά την ίδια στιγμή δεν πρέπει να αντιμετωπισθεί ως το τέλος του κόσμου, διότι είναι εξίσου σαφές πως ο… κανονικός Ολυμπιακός θα έχει και άλλη ευκαιρία να «σπάσει» την έδρα του Παναθηναϊκού.
Το πρόβλημα, με τους Πειραιώτες δεν είναι τόσο αγωνιστικό, όσο ψυχολογικό. Ο τρόπος με τον οποίο πέρασαν στο παρκέ στον πρώτο τελικό, είναι ανεπίτρεπτος και ανεξήγητος. Διότι η ατμόσφαιρα στο ΟΑΚΑ ήταν… φιλικότατη, αλλά ακόμα κι αν ήταν διαφορετική η κατάσταση, πλέον οι «ερυθρόλευκοι» την έχουν βιώσει πολλές φορές και είναι μέρος της δουλειάς τους να την ξεπερνούν.
Στην ουσία ο μοναδικός που έδειξε να είναι πνευματικά προετοιμασμένος ήταν ο Μάρντι Κόλινς. Η εμφάνιση του θα πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τους υπόλοιπους 11, γιατί προσέγγισε το παιχνίδι, άριστα.
Πρώτα απ’ όλα δεν φοβήθηκε. Τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση, «έβγαλε» ενέργεια και δύναμη, δίχως σε κανένα σημείο να είναι διστακτικός. Κάτι που αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα των υπολοίπων παικτών, εκ των οποίων οι περισσότεροι ασφαλώς διαθέτουν μεγαλύτερη ποιότητα από τον Κόλινς.
Δεύτερον έπαιξε έξυπνα και δεν παρασύρθηκε από την μουρμούρα του Διαμαντίδη. Ο Αμερικανός γνώριζε ότι ο αντίπαλος του, θα προσπαθήσει να μεγαλοποιήσει κάθε επαφή, πρώτον για να τον εκνευρίσει και δεύτερον για να εκμαιεύσει σφυρίγματα από τους διαιτητές. Ο Έλληνας γκαρντ σημείωσε επτά πόντους στο πρώτο τρίλεπτο και από την στιγμή που τον ανέλαβε ο Κόλινς, έβαλε μόλις ένα καλάθι. Σε μια από τις πρώτες μονομαχίες τους, κοίταξε τον Αμερικανό και άρχισε να του μιλάει, αφού πρώτα είχε παραπονεθεί στους διαιτητές. Ο παίκτης του Ολυμπιακού έμεινε ατάραχος και όταν τον πλησίασε ο Τανατζής είπε «I didn’t do anything» (δεν έκανα τίποτα). Σ’ εκείνο το σημείο «κέρδισε» την «μάχη του μυαλού» και μέχρι το τέλος αγωνίσθηκε με μεγάλη αυτοπεποίθηση.
Ο μοναδικός άλλος που τον ακολούθησε ήταν ο Στράτος Περπέρογλου, ο οποίος ως το 38’ ήταν ο καλύτερος του Ολυμπιακού. Το πρώτο από τα δύο λάθη του στο τελευταίο δίλεπτο ήταν καθαρά θέμα ατυχίας και δεν μπορεί κανείς να τον κακίσει. Έκανε την προσπάθεια από αριστερά με μεγάλη αυτοπεποίθηση, ξεπέρασε τον Ματσιούλις και πέτυχε το λέι-απ, αλλά για μερικά εκατοστά είχε πατήσει την πλάγια γραμμή.
Το πρόβλημα είναι ότι στο δεύτερο λάθος του, όταν ο Γκιστ του έκλεψε την μπάλα, έδειξε κι αυτός νευρικότητα σε ένα κρίσιμο σημείο.
Αυτός, όμως, που «βγάζει» την μεγαλύτερη νευρικότητα, είναι ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Προσέξτε, ο προπονητής του Ολυμπιακού δεν κάνει λάθη, που πηγάζουν μέσα από τον εκνευρισμό του. Τόσο ως άνθρωπος, όσο και ως τεχνικός καθοδηγητής αντιμετωπίζει ψύχραιμα τις καταστάσεις και γι’ αυτό, άλλωστε, έχει φθάσει δικαίως να θεωρείται ένας από τους καλύτερους προπονητές της Ευρώπης.
Είναι, όμως, περιττό και δεν συνάδει με την ψυχραιμία που προαναφέραμε ,να διαμαρτύρεται σχεδόν σε κάθε φάση. Σε καμία περίπτωση δεν βοηθάει τους παίκτες του και από την άλλη αδικεί τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς και πολύ σωστά προετοιμάζει την ομάδα του, αλλά και αντιδράει έγκαιρα στα κακώς κείμενα που διαπιστώνει την ώρα του αγώνα.
Πέρσι μετά το φάιναλ-φορ του Λονδίνου, είχαμε τονίσει πως η μεγαλύτερη επιτυχία του, ήταν η ηρεμία που είχε εμφυσήσει σε όλους τους παίκτες του. Από τον πρώτο (Σπανούλη), ως τον τελευταίο (Κατσίβελη), άπαντες ήταν έτοιμοι να διαχειριστούν κάθε δύσκολη στιγμή και γι’ αυτό, άλλωστε, οι Πειραιώτες πέτυχαν μια ιστορική ανατροπή απέναντι στην Ρεάλ.
Φέτος, κάτι τέτοιο δεν ίσχυσε στον πρώτο τελικό. Ο μοναδικός που παρουσιάστηκε σωστός ήταν ο Μάρντι Κόλινς και εν’ όψει της συνέχειας των τελικών, ο Ολυμπιακός θα χρειαστεί άλλους 11 Κόλινς.